Showing posts with label Mijn verhaal. Show all posts
Showing posts with label Mijn verhaal. Show all posts

Mijn verhaal: Petra

Petra (37) is getrouwd met Eric (41) en samen hebben ze twee kinderen: Sanne van zeven en Gijs van vijf.

Na haar mavodiploma startte Petra met de opleiding MDGO-VZ die ze niet afmaakte, en ging ze in een bloemenkwekerij werken. Na tien jaar verruilde Petra de bloemenkwekerij voor de horeca waar ze vijf jaar werkte.

Petra besloot Thuisblijfmoeder te worden toen ze alleen nog in de weekenden kon werken. Sanne en Gijs waren toen respectievelijke drieëneenhalf en anderhalf jaar oud.

Petra: 'Het was een makkelijke beslissing, want ik vond het heerlijk om bij de kinderen te zijn, en mijn man vond het ook prima. De omgeving reageerde verbaasd dat het financieel kon, maar omdat ik vijftien jaar lang goed gespaard had was het haalbaar.

Ik vind het dan ook stom dat feministes vinden dat vrouwen die kiezen voor fulltime moederen 'dom' en 'naïef' zijn. Ik ben juist slim geweest en heb vroeger hard gewerkt en gespaard dus nu kan ik fulltime moeder zijn, en zo noem ik me ook!

Ik vind namelijk dat je fulltime moeder bent als je altijd thuis bent voor je kinderen en niet buitenhuis werkt. Als er bijvoorbeeld iets is, dat je er dan meteen bent voor ze, en niet eerst van alles in moet schakelen om bij je kind te komen. Maar dat is mijn mening. Dat sommige er anders over denken is ook goed hoor!

Van vervelende reacties uit de omgeving trek ik me niks aan. Ik denk dat die voortkomen uit jaloezie, omdat veel mensen het zelf ook graag zouden willen, maar het financieel niet kunnen redden.

Het mooist aan het thuisblijfmoederschap vind ik dat ik er ben voor de kinderen als ze uit school komen. Het huis is dan schoon en ik heb tijd voor hen. Ik zie geen nadelen aan fulltime moederen: ik heb voldoende contacten en ik vind het ook heerlijk om alleen te zijn.

Of ik ooit nog weer buitenshuis ga werken weet ik nog niet, dat zie ik later wel weer.

Een dag uit mijn leven

Mijn dag begint met ontbijten met de kids, waarna ik ze op de fiets naar school breng. Daarna ga ik het huishouden doen, winkelen of koffie drinken bij iemand.

Om twaalf uur haal ik de kinderen weer van school en eten we samen, waarna ik ze weer naar school breng. Dan doe ik allerlei klusjes en sta om kwart over drie weer bij school. Dan ga ik iets leuks doen met de kinderen.

Dan volgt eten koken, en met hele gezin eten. Daarna mogen ze spelen in bad en volgt het bedritueel.

En dan heerlijk voor de tv of computer zitten en dan naar bed, heerlijke dag hoor!!!

Het verhaal van Beatrijs Hofland

Eindelijk is de beslissing genomen! Eindelijk durf ik me te storten in het avontuur dat thuisblijfmoederschap heet.

Eindelijk, na de geboorte van ons derde kindje. En wat me over de streep trok? Alle eerlijke, verrassende en mooie verhalen van alle thuisblijfmoeders op deze site. Wat me het laatste zetje gaf is de onmogelijkheid fatsoenlijke opvang te vinden voor drie kinderen in de fasen van kleuter, peuter en baby. Ook de overtuiging dat ik het dan misschien niet super goed doe, maar dat ik wel hun eigen en enige moeder ben. Zoals mijn man het heel lief verwoordde: het is bijzonder dat je onze kinderen zoveel tijd met jou gunt...'


Van werkende moeder naar thuisblijfmoeder: wat een stap! Voor ik dit nieuws 'wereldkundig' maakte gingen er weken, maanden over heen. Jezelf in een nieuwe maatschappelijke rol zien, vergt de nodige voorbereiding. Angsten wegdromen, onzekerheden vereffenen, intuïtie aanspreken. Door hierover te schrijven wil ik aan anderen laten zien hoe een dergelijke keuze gemaakt kan worden en wat de gevolgen kunnen zijn. Oftewel: ik bied je mijn glazen bol en een inkijkje in jouw mogelijke toekomst!

De directe aanleiding voor de grote beslissing mijn boeiende baan op te geven is het volgende geweest:

Op een middag was ik met mijn jongste dochter aan het wandelen. De oudsten waren een dag naar de crèche en ik zat midden in mijn verloftijd. Een gevoel van 'alle tijd' van de wereld overviel me gelukzalig. En dat leidde direct tot een bezoek aan de plaatselijke bakker voor een heerlijke lunch. Dochterlief sliep al die tijd in de kinderwagen. Zoals altijd op zoek naar iets te lezen, vroeg ik een oudere heer zijn krant te leen. Hij antwoordde: "Tja, ik heb hem thuis ook, maar ergens anders lezen is net wat minder eenzaam".

Toen ik wilde afrekenen en de krant terugbracht, raakte ik met hem in gesprek. We praatten over alleen op pad zijn, kinderen krijgen, de maatschappij van tegenwoordig. Eigenlijk het type gesprek dat ik op mijn werk veelvuldig had, met name met oudere patiënten. In mijn werk kreeg een dergelijk gesprek altijd een meer diepgaand, soms zielzorgend vervolg. En ineens schoot door me heen dat, wanneer ik met alle drie mijn kinderen op stap was geweest, ik nooit met hem in gesprek was geraakt. Niet uit gebrek aan interesse, maar simpelweg omdat ik al mijn zintuigen en aandacht aan de kindjes had gewijd. Het conflictueuze van de situatie drong tot me door: zorgen voor mijn kinderen zou nooit tegelijkertijd met werkelijke zorg voor de ander/patiënt plaats kunnen vinden. Het adagium ik kan niet toveren (i.e.: ik kan niet alles tegelijk - zeer vaak tegen mijn vragende oudste geuit) doemde in volle glorie op.

Waarom is dit de aanleiding voor het schrijven van mijn ontslagbrief geweest?

Simpelweg: ik kan niet alles tegelijk en bovenal: ik wil niet alles tegelijk. Wat ik doe wil ik goed doen en mijn kinderen vullen mijn leven met hun bijzonderheden, zorgbehoeften, vragen en liefde. Daarvoor wil ik met hart en ziel kiezen. Noem het ontslag, noem het carrièrebreak. Sabbatical of ouderschapsverlof met open einde. Ik noem het moederschap met hart en ziel.

Over kiezen met je hart of met je verstand schrijf ik de volgende keer meer.

Meer lezen van Beatrijs?

Bezoek dan haar blog!

Rianne

Na het behalen van mijn Havo-diploma 1977 ben na enkele omzwervingen op diverse opleidingen en werkplekken op de interne opleiding voor kraamzorg terechtgekomen.Na het behalen van mijn diploma ben ik tien jaar werkzaam geweest in de kraamzorg, eerst in de gewone zorg, naderhand in de wijkkraamzorg. Altijd met ontzettend veel plezier gedaan en ook veel meegemaakt en geleerd.

In deze tijd kwam ik er achter dat veel vrouwen ophielden met werken omdat er geen goede opvang voor
handen was. Zelf was ik op een punt gekomen dat ik ook graag kinderen wilde, maar de combinatie kinderen kraamzorg en een man met een heel drukke baan, en veel van huis niet zag zitten. Zo kwam ik op het idee om zelf een kinderdagverblijf te beginnen.(kon ik zelf mijn kinderen lekker ook meenemen)

Na veel voorwerk ben ik samen met iemand een kinderdagverblijf begonnen in 1989. Toen stond kinderopvang nog redelijk in de kinderschoenen.We zijn klein begonnen en ons het apelaserus gewerkt, maar binnen vijf jaar waren we uit ons jasje gegroeid en zijn naar een groter pand verhuisd. We hadden zeven personen in dienst en diverse stagaires.

Inmiddels had ik zelf twee kinderen gekregen. (een meisje en een jongen) Dit niet zonder problemen. Het waren alle twee dismatuurtjes, bij de te vroege geboorte veel te laag in gewicht en de jongste had bij de geboorte zuurstofgebrek gehad wat bij de ontwikkeling in motoriek een probleem bleek.

Het werk combineren met de verzorging van de kinderen viel me zwaar. Als er iets is dat ik in deze tijd geleerd heb is het het volgende:

Er zijn kinderen die zich vanaf dag één helemaal op plek voelen in een kinderdag verblijf. Er zijn kinderen die hieraan langzaam wennen, er zijn ook kinderen waar een kinderdagverblijf niet geschikt voor is omdat ze er niet tegen kunnen dat er vootdurend mensen en kinderen om ze heen zijn en dat ze niet aan hun rust toekomen. Tot deze laatste groep hoorden mijn eigen kinderen.

Begrijp me niet verkeerd, kinderen leren ook een hoop in een kinderdagverblijf en ook mijn kinderen hebben voordeel gehad van deze periode. Maar als ik heel eerlijk ben waren mijn kinderen het liefst thuis.

Tot 2002 heb ik in het kinderdagverblijf als directeur gewerkt. Inmiddels hadden we 20 personen in dienst. Ik moest zorgen dat deze mensen aan het einde van de maand hun salaris kregen en ook hun hypotheek konden betalen. Deze verantwoording en de nodige bedrijfsproblemen drukten als lood op mijn schouders.

Mijn man heeft me altijd gesteund en waar kon meegeholpen,maar werkte in die tijd ook 60 uur in de week. Thuis hadden we wel een hele goede oppas die heel flexibel was en eens in de week een poetshulp.

Vanaf 2000 begon ik regelmatig een flinke griep te krijgen en kwam er maar niet bovenop. Op het werk lag alweer een uitbreiding in het verschiet, onze zoon had dringend meer hulp nodig in de vorm van ergotherapie, schrijftraining en aparte zwemlessen.

We wisten niet hoe we dit moesten rondkrijgen. Op dat moment wilde ik niet ophouden met werken omdat ik dacht dat we het geld niet konden missen. Tegelijkertijd adviseerde een vriendin om een cursus over begeleiding van personeel te gaan volgen bij een Gestalttherapeute. Deze vertelde dat het nodig was om ook wat inzicht in mezelf te krijgen voordat ik met personeel aan de slag ging. Hier heb ik zeer veel geleerd. Zij adviseerde me absoluut niet om te stoppen met werken omdat het werk me erg goed af ging.

Maar ze gaf me wel inzicht hoe ik zelf mijn toekomst kon inrichten en wat bij mijn persoon paste. Het bleek dus dat ik het liefste voor mijn kinderen, huishouden, dieren etc. wilde zorgen. In de zomer van 2001 hebben we een besluit genomen dat ik vanaf de zomer 2002 thuis zou blijven. Het heeft heel veel voeten in aarde gehad om voor het kinderdagverblijf alles goed te kunnen regelen maar dat is redelijk gelukt. Het bestaat nog altijd!

Op dit moment ben ik dus ruim 4 jaar thuis en het gaat geweldig. We hebben eindelijk rust in de tent! De kinderen doen het goed er is alle tijd voor hen. Alles loopt lekker. En het gekke is dat deze stap ons erg veel vertouwen in de toekomst heeft gegeven!

We hebben natuurlijk financieel een behoorlijke veer moeten laten en we hebben ons hele leven omgegooid! Ons principe is dat we alles zelf doen, dat deden we altijd al maar omdat we meer tijd hebben lukt het nog beter.Van brood bakken tot auto onderhoud, alle repaties, verven etc. We kopen vrijwel niets nieuw, de marktplaats en de kringloopwinkel zijn een uitkomst en een creatieve uitdaging. We hebben een grote tuin waar ik zelf planten, kruiden en goentes kweek. Mijn man heeft een oude droom om een landrover te restauren kunnen verwezenlijken.

Om toch aan de gang te blijven doe ik veel vrijwilligerswerk,in het bestuur van de judo-club, organisatie van de collecte van het reumafonds, de zorg voor mijn schoonmoeder die dementerend is. Het is natuurlijk niet altijd rozegeur en maneschijn. Financieel is het af en toe een ramp, maar we komen er altijd weer uit. Het commentaar van de buitenwereld is af en toe zeer vervelend dat raakt je zeker, al wil je dat niet.

Wij zijn er van overtuigd dat deze manier van leven het beste bij ons gezin past. Ik zie mijn gezin en huis als mijn bedrijfje waar ik hard voor werk met veel plezier.

Carla

Net voor ik dertig werd kreeg ik samen met mijn man ons eerste kind. Ik hield mijn oude baan: 20 uur per week bibliothecaresse in een wetenschappelijke bibliotheek. Financiële noodzaak, dat wel. Maar eigenlijk vond ik het prima zo. De opvang was in de eerste jaren heel moeilijk te regelen maar op die manier kwamen we tot de oplossing dat mijn man (toen bezig voor zijn promotie in de chemie) een dag in de week thuis bleef en dat kwam zijn rol als vader zeker ten goede.
Toen drie jaar later de tweede werd geboren konden beide kinderen via mijn werk twee dagen in de week geplaatst worden in een ontzettend leuk kinderdagverblijf waar ze de tijd van hun leven hadden.

Weer drie jaar later werd onze jongste geboren die het allemaal niet zo leuk vond op dat zelfde kinderdagverblijf maar het manmoedig onderging. Inmiddels waren de kosten voor kinderopvang zo hoog dat we nauwelijks wat overhielden van mijn salaris.

Mijn man was tegen die tijd gepromoveerd maar kwam met zijn hoge opleiding nergens op niveau aan de bak en uiteindelijk besloten we in te gaan op een aanbod van een groot bedrijf in Engeland waar hij een vaste aanstelling kon krijgen.
Een grote stap die dubbele gevoelens teweegbracht. Akelig om te moeten emigreren en de familie achter te laten terwijl mijn vader net gestorven was; mijn gezellige baan opzeggen; maar afwachten wat de consequenties zouden zijn voor onze oudste die tenslotte een serieus probleem in zijn taal en spraak ontwikkeling had. Maar ook: een kans om uit de financiele sores te komen, een nieuw wending aan ons leven te geven en een spannend avontuur.

Uiteindelijk hebben we bijna vijf jaar in de East Midlands van Engeland gewoond en kwam er van al mijn goede voornemens om op termijn werk te zoeken en me een nieuw sociaal netwerk te verwerven, weinig terecht. Ik had er niet op gerekend dat ons leven in Engeland zo totaal verschillend zou zijn van het leven dat we tot dan toe hadden geleid en liep er keer op keer tegenop dat Engelsen ontzettend beleefd en vriendelijk zijn maar dat ze je nauwelijks in hun leven toelaten.

Ik voelde me behoorlijk eenzaam en had mijn handen vol aan de begeleiding van mijn kinderen, die het er ook moeilijk mee hadden. Mijn man voer er als enige wel blij en genoot van zijn leuke wetenschappelijke baan en het Engelse bestaan. Oh, wat was ik jaloers op zijn positie en wat miste ik mijn eigen werk ontzettend en wat maakte ik me vreselijk kwaad op dat stomme huishouden dat leek op water dragen naar de zee. Ik voelde me met de dag stommer worden. Mijn hersencellen stierven af bij duizenden tegelijk!

Ik ondernam veel om er toch nog wat leuks van te maken maar liep steeds stuk op de Engelse mentaliteit. Dit ontnam mij de lust om op zoek te gaan naar een werkkring. Daarbij kwam dat er in onze directe woonomgeving geen werk op mijn niveau te vinden was en kon ik het niet over mijn hart krijgen om onze kinderen na een veeleisende lange schooldag ook nog eens bij een childminder te plaatsen waar ze zich weer zouden moeten aanpassen aan de Engelse maatstaf waarbij ze zich nou juist niet bepaald prettig voelden.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: na vier jaar bleek dat de vaste aanstelling van mijn man wegbezuinigd ging worden en kon hij op termijn gelukkig een goede en passende baan krijgen bij een van de Nederlandse vestigingen van het bedrijf. Dus na een kleine vijf jaar Engeland keerden we met het hele gezin terug naar ons vaderland. Ondanks alle eenzaamheid ginder, toch weer met gemengde gevoelens.

En weer was ik voornemens om als het gezin eenmaal op de rails stond op zoek te gaan naar een leuke parttime baan. En weer werd ik verrast door het verschil met het leven dat we in Engeland hadden gehad. We moesten met zijn allen zo ontzetend wennen aan ons eigen land. Dus dat op de rails krijgen van het gezin liep bepaald niet van een leien dakje en weer had ik er mijn handen vol aan. Niet alleen aan de praktische zaken als het regelen van de hele papierwinkel, het zoeken naar de juiste scholen, clubjes voor de kinderen en zoeken naar oplossingen voor onze zoon met zijn taalontwikkelingsprobleem, maar ook aan het opnieuw bepalen van de strategie van de opvoeding van de kinderen. We kwamen hier immers met heel andere problemen en situaties in aanraking die dan ook een andere aanpak vereisten.

Mijn man was heel druk met zijn werk en was (en is nog steeds) dagelijks 12 uur van huis zodat veel van de zorg voor het gezin op mijn schouders rust. Tussen de bedrijven door droomde ik over een nieuwe werkkring waar ik IK kon zijn i.p.v. moeder van... en een eigen stukje wereld los van het gezin kon hebben. Ik keek uit naar eventuele studies en solliciteerde zelfs een keer......waarna ik het spaans benauwd kreeg!

Nachtenlang lag ik wakker omdat ik niet zou weten hoe ik werk met moederschap, zoals ik daar nu invulling aan gaf, zou kunnen combineren. Mijn man probeerde me gerust te stellen en zei dat wanneer ik echt aan het werk wilde we er samen wel uit zouden komen hoe we één en ander zouden gaan organiseren.

Wanneer ik het echt zou willen..... Tja, en daarmee kwam ik langzaam tot de verbijsterende maar ook rustgevende conclusie dat ik natúúrlijk heel graag een baan zou willen als ik maar niet alle neveneffecten erbij zou hoeven nemen. Maar daar die optie in ons geval niet aanwezig is heb ik voor het moment dus gewoon geen trek in een baan buitenshuis.

Een betaalde baan betekent nl. Niet tegen je jongste kind dat zich niet lekker voelt kunnen zeggen: 'Blijf maar lekker een dagje thuis hoor,' want vorige week moest je ook al vrij nemen omdat je middelste kind ziek was. Niet naar dat toneelstukje op school kunnen komen kijken omdat je moet werken. Niet uitgebreid kunnen luisteren naar je oudste kind dat een rotdag op school heeft gehad, want je moet nu echt even de was doen. Niet in de zomer drie keer per week om 8.45 uur in een heerlijk rustig openlucht zwembad je 40 baantjes kunnen trekken. Niet zoveel aandacht aan je oude moeder kunnen besteden als eigenlijk nodig is etc. etc.

Dus toen ik een afwijzingingsbericht kreeg op mijn sollicitatie was ik heel opgelucht en verlost van mijn drang tot het vinden van een betaalde bezigheid buiten het huismoederbestaan om.

Toch verlang ik nog steeds naar een uiteindelijke toekomst met een baan en je kunt je afvragen waarom dat kennelijk toch zo waardevol is of wordt gevonden door mij en vele andere moeders.

De politiek vindt het belangrijk vrouwen meer aan het werk te krijgen (hoewel ik mij afvraag waar dat werk dan te vinden is en waar we onze jonge kinderen moeten laten en wie al dat vrijwilligerswerk dan oppakt dat thuisblijfmoeders doen). En in de Libelle roept feministe en hoogleraar sociale wetenschappen Christien Brinkgreve ons toe (en ik citeer) "Voor kinderen is het beter en normaler als ze een moeder hebben die werkt en dus deelneemt aan het gewone leven. Daar leren kinderen van dat het leven meer is dan vrije tijd en leuke dingen doen.'...!!

Kennelijk worden thuisblijfmoeders absoluut niet serieus genomen, Steeds weer wordt het feit dat veel Nederlandse vrouwen de overtuiging hebben dat ze geen kinderen hebben gekregen om ze daarna in een crèche te stoppen maar dat ze zelf voor ze willen zorgen, afgeschilderd als een achterlijk en achterhaald idee waarin we achterlopen op de ons omringende landen.

Terwijl je het ook kunt zien als een waardevolle verworvenheid van de Nederlandse maatschappij: kunnen kiezen voor je gezin en de luxe hebben om van één salaris te kunnen leven. Steeds weer wordt er gewezen naar de landen om ons heen en met name de Scandinavische landen dat het paradijs lijkt voor werkende vrouwen. Ik zou wel eens willen weten of Scandinavische vrouwen dat zelf ook zo ervaren. Want die goed geregelde kinderopvang is nl. wel ontstaan uit een economische en financiële noodzaak dat zoveel mogelijk mensen betaald werk doen. Dus is er weinig sprake van een vrijwillige keus voor moeders om wel of niet te werken.

Ik heb zelf aan den lijve ondervonden dat een betaalde baan naast het moederschap mij een bepaalde status gaf. Ik was er trots op dat ik het allemaal deed en had er werkelijk plezier in om na een paar dagen louter gemoederd te hebben weer naar mijn werk te kunnen en vice versa. Het kostte veel energie maar leverde ook positieve energie op. Maar indertijd waren mijn kinderen nog klein en was alles prima te regelen. Het was druk, dat wel, maar toch best te doen.

Inmiddels zijn onze twee oudste kinderen al heerlijk aan het puberen, hebben minder verzorging maar veel meer aandacht nodig, moeten 's avonds nog opgehaald worden van hun clubjes, moet de oudste veel geholpen worden met huiswerk en liggen ze allemaal veel later in bed zodat mijn man en ik nauwelijks nog een avond voor onszelf overhouden.
Al met al een veel en veel drukker bestaan. En als je dan kiest voor aandacht voor je gezin, omdat dat in jouw situatie een juiste keuze lijkt, dan wordt je afgedaan als een domme muts die lekker lui thuisblijft en geen bijdrage levert aan de maatschappij!

Ik ben er direct voor dat kinderopvang beter toegankelijk moet zijn voor elke vrouw die graag wil werken. Dat betekent meer professionele opvang, goed geregeld en beter betaalbaar. Toch blijft het probleem dat wanneer de kinderen eenmaal de basisschool ontgroeid zijn iedereen (zij zelf inbegrepen) hen groot genoeg vindt om na school alleen thuis te komen en een paar uren alleen door te brengen. Voor mij is dat onacceptabel. Kinderen hebben juist in die onzekere jaren van de puberteit zekere aandacht en toezicht nodig. En wie kan dat nou beter bieden dan één van hun eigen ouders?

Waar we volgens mij uiteindelijk naar toe moeten is dat het mogelijk en geaccepteerd wordt dat ouders samen zorgen voor hun kinderen. Dat betekent dat moeders maar júíst ook vaders de kans moeten krijgen om parttime te werken zonder dat dat een negatief effect heeft op groei in hun werk en promotiekansen.

Ik zal dat wel niet meer meemaken dus ik wacht rustig af tot ik mijn jongste (nu acht jaar) oud genoeg vind en ga dan eens rondkijken wat mijn mogelijkheden zijn. Intussen maak ik me buiten ons gezin nuttig met de zorg voor anderen en doe klussen op school waar de leerkrachten geen tijd voor hebben. En dan heb ik ook nog af en toe wel eens tijd om midden op de dag, als iedereen op school of werk zit en het heerlijk stil is thuis, lekker iets voor mij zelf te doen. Zo'n luie moeder toch.....!

Beatrijs

Ik kijk in de spiegel en realiseer me dat er iemand anders staat dan drie jaar geleden. Mijn verhaal klinkt spectaculair, soms voelt het ook zo. Op mijn achtentwintigste, zes weken nadat ik mijn huidige man leerde kennen, raakte ik zwanger. Ik was na twee weken al bij hem ingetrokken. Bij de verhuizing had ik alleen mijn boeken, kleding en een tas vol dromen meegenomen. In de negen maanden die volgden, hebben we samen een relatie opgebouwd, een huishouden draaiende gehouden en onze vorige relaties- die geeindigd waren in een echtscheiding- verwerkt.

Onze zoon werd geboren en ik stopte met de vervolgopleiding die ik toen deed, om fulltime voor hem te gaan zorgen. Omdat er emotioneel en praktisch gezien nog zoveel uit te zoeken was, vond ik het heel prettig met hem thuis te zijn. Maar tegelijk was het ontzettend moeilijk: door onze vliegende start waren we heel wat kennissen en vrienden kwijtgeraakt en probeerden familieleden met moeite ons bij te houden.

We woonden bovendien vrij anoniem in een bovenhuis vlakbij een grote stad, waardoor het aantal nieuwe contacten ook erg beperkt bleef. De beste beslissing ooit was niet om weer opnieuw een baan te zoeken, maar om te verhuizen naar een klein dorp. Na een jaar (en een miskraam verder) richtten we ons eigen lieve huisje in, een eensgezinswoning met hypotheek op basis van één inkomen.

Nu, tweeëneenhalf jaar verder, is onze tweede zoon geboren en voelen we ons erg rijk met nieuwe buren en contacten, met warme aandacht voor elkaar. Ik ga over twee weken weer werken, twee dagen per week met ouderschapsverlof gecombineerd, waardoor ik beide kindjes op tijd van de crèche kan halen. Natuurlijk vliegt het me soms aan: hoe moet ik dat in hemelsnaam combineren. Hoe doen anderen dat??? Hou ik het vol?

Ik geloof dat ik maar probeer vast te houden wat in het verleden ook goed bleek: leven bij de dag en alles wat op je weg komt als een geschenk aanvaarden.

Het verhaal van Elsbeth















Hallo allemaal, ik ben Elsbeth, zevenendertig jaar en thuisblijfmoeder van twee jongens van zes en vier jaar. In november worden ze zeven en vijf.

Ik ben sinds vorig jaar weduwe...

Mijn geschiedenis

Ik heb altijd een zeer gelukkige jeugd gehad. Nooit zorgen, geen ruzies of andere ellende, gewoon een rustige zorgeloze gelukkige jeugd. Mijn moeder is/was ook een huisvrouw/thuisblijfmoeder.

Na mijn opleiding (LEAO) ben ik direct gaan werken bij verschillende bedrijven. Van winkelmedewerkster tot datatypiste tot teamsecretaresse bij een Arbodienst.

Ik leerde mijn man kennen in 1999, ben vrij snel met hem gaan samenwonen en in 2001 met hem getrouwd.

We waren echt supergelukkig toen ik zwanger bleek te zijn. Het was een medisch wonder omdat we geen kinderen konden krijgen... We hebben toen eigenlijk meteen besloten dat ik thuisblijfmoeder zou worden.

We hoefden er allebei geen seconde over na te denken. Mijn omgeving reageerde positief omdat zij, net zoals ik, er niet aan moeten denken een ander mijn/ons kind te laten opvoeden...

Na een aantal weken zwangerschap kwam ik in de WAO terecht en werd mijn man ontslagen omdat hij niet meer nodig was. Hij was woningstoffeerder. Toen begon de ellende pas goed, mijn inkomen daalde ook flink en een WW-uitkering is ook geen vetpot...

Sinds die tijd zitten we ook flink in de schulden.. Maar we bleven optimistisch en gelukkig samen, ook toen ons tweede kindje op komst was.

Toen sloeg in 2007 het noodlot toe, en kwam mijn man geheel onverwachts te overlijden aan een virusje waarvan niemand weet wat het nou precies was. Dus nu ben ik weduwe en begin net weer een beetje de draad van ons leven op te pikken...

Thuisblijfmoeder en weduwe

Het is absoluut niet moelijk om thuisblijfmoeder te zijn als je weduwe bent. Ik ervaar het als een geluk dat ik nu niet hoef te werken. Zo kom ik meer aan het verwerken en het hele rouwproces toe. Het is, nu mijn kinderen weer naar school zijn, even heerlijk rustig. Ik ben net twee weken gestopt met roken (ik rookte 40 sigaretten per dag) en dan is het prettig als je de rust krijgt die je op sommige momenten nog echt even nodig hebt. Ook het verwerken van het verdriet en het tot jezelf komen is heel belangrijk.

Praktische zaken

Weduwenpensioen

Als je partner ineens wegvalt moet je echt direct achter een weduwenpensioen aan, en als je kinderen hebt een wezenpensioen aanvragen. Het is geen groot bedrag maar alle beetjes helpen, toch??
Verder moet je er voor zorgen dat iedereen, dus elk bedrijf van de telefoon tot weet ik veel wat een copie krijgt van akte van overlijden. Iedereen wil zo'n akte hebben, dus maak echt minstens 50 copietjes.

Wettelijke Schuldsanering Natuurlijke Personen

Ik zit inmiddels in de WSNP (wettelijke schuldsanering natuurlijke personen) en ben daar nu met anderhalf jaar vanaf. De WSNP moet je zelf aanvragen. Dit gaat eerst via een "gewone" volks kredietbank, daar wordt eerst gekeken of je het op de gewone manier kunt afbetalen en of de schuldeisers meewerken. Als dat niet het geval is gaat het via een rechtbank en zij bepalen dan of je in aanmerking komt.

Je mag zelf een x bedrag overhouden per maand om van te leven. Ales wat boven dat vastgestelde maandbedrag ligt, moet je afdragen aan de boedelrekening en daarvan worden dan alle schulden betaald aan het eind van de drie (of bij sommige mensen vijf) jaar.

In mijn geval betaal ik zelf alle vaste lasten e.d, en maak wat overblijf aan hen over. Ik hou ongeveer 200 euro per maand over om van te leven, dat is net 50 euro per week.

Het kan ook anders, dan wordt je geholpen met het betalen van rekeningen en krijg je wekelijks x euro in handen om van te leven, maar dat wilde ik bewust niet, omdat ik er dan voor mijn gevoel geen zicht meer op heb.

Van de WSNP hoef ik geen baan te zoeken omdat ik volledig arbeidsongeschikt ben maar als je normaal gezond bent heb je een sollicitatieplicht van tenminste 1x per week. Dus die druk zal voor anderen flink hoog zijn.

De toekomst

Verder zie ik wel wat ik ga doen, ik ben nog helemaal niet met de toekomst bezig. Eerst moeten mijn kinderen en ik het met z'n drietjes nog goed verwerken, dat duurt echt wel even en verder zie ik wel wat de toekomst ons mag brengen. Nu leven we echt nog van dag tot dag....

Ik heb werkelijk, godzijdank, zeer lieve ouders die mij helpen met de wekelijkse boodschappen, zodat ik tenminste wel een beetje 'normaal' kan leven met mijn kinderen.

Of ik in de toekomst een baan ga zoeken? Ik durf het antwoord niet te geven, ik leef nog van dag tot dag, wie weet...

Ik kijk niet meer naar de toekomst, dat heb ik wel afgeleerd.