Het verhaal van Elsbeth















Hallo allemaal, ik ben Elsbeth, zevenendertig jaar en thuisblijfmoeder van twee jongens van zes en vier jaar. In november worden ze zeven en vijf.

Ik ben sinds vorig jaar weduwe...

Mijn geschiedenis

Ik heb altijd een zeer gelukkige jeugd gehad. Nooit zorgen, geen ruzies of andere ellende, gewoon een rustige zorgeloze gelukkige jeugd. Mijn moeder is/was ook een huisvrouw/thuisblijfmoeder.

Na mijn opleiding (LEAO) ben ik direct gaan werken bij verschillende bedrijven. Van winkelmedewerkster tot datatypiste tot teamsecretaresse bij een Arbodienst.

Ik leerde mijn man kennen in 1999, ben vrij snel met hem gaan samenwonen en in 2001 met hem getrouwd.

We waren echt supergelukkig toen ik zwanger bleek te zijn. Het was een medisch wonder omdat we geen kinderen konden krijgen... We hebben toen eigenlijk meteen besloten dat ik thuisblijfmoeder zou worden.

We hoefden er allebei geen seconde over na te denken. Mijn omgeving reageerde positief omdat zij, net zoals ik, er niet aan moeten denken een ander mijn/ons kind te laten opvoeden...

Na een aantal weken zwangerschap kwam ik in de WAO terecht en werd mijn man ontslagen omdat hij niet meer nodig was. Hij was woningstoffeerder. Toen begon de ellende pas goed, mijn inkomen daalde ook flink en een WW-uitkering is ook geen vetpot...

Sinds die tijd zitten we ook flink in de schulden.. Maar we bleven optimistisch en gelukkig samen, ook toen ons tweede kindje op komst was.

Toen sloeg in 2007 het noodlot toe, en kwam mijn man geheel onverwachts te overlijden aan een virusje waarvan niemand weet wat het nou precies was. Dus nu ben ik weduwe en begin net weer een beetje de draad van ons leven op te pikken...

Thuisblijfmoeder en weduwe

Het is absoluut niet moelijk om thuisblijfmoeder te zijn als je weduwe bent. Ik ervaar het als een geluk dat ik nu niet hoef te werken. Zo kom ik meer aan het verwerken en het hele rouwproces toe. Het is, nu mijn kinderen weer naar school zijn, even heerlijk rustig. Ik ben net twee weken gestopt met roken (ik rookte 40 sigaretten per dag) en dan is het prettig als je de rust krijgt die je op sommige momenten nog echt even nodig hebt. Ook het verwerken van het verdriet en het tot jezelf komen is heel belangrijk.

Praktische zaken

Weduwenpensioen

Als je partner ineens wegvalt moet je echt direct achter een weduwenpensioen aan, en als je kinderen hebt een wezenpensioen aanvragen. Het is geen groot bedrag maar alle beetjes helpen, toch??
Verder moet je er voor zorgen dat iedereen, dus elk bedrijf van de telefoon tot weet ik veel wat een copie krijgt van akte van overlijden. Iedereen wil zo'n akte hebben, dus maak echt minstens 50 copietjes.

Wettelijke Schuldsanering Natuurlijke Personen

Ik zit inmiddels in de WSNP (wettelijke schuldsanering natuurlijke personen) en ben daar nu met anderhalf jaar vanaf. De WSNP moet je zelf aanvragen. Dit gaat eerst via een "gewone" volks kredietbank, daar wordt eerst gekeken of je het op de gewone manier kunt afbetalen en of de schuldeisers meewerken. Als dat niet het geval is gaat het via een rechtbank en zij bepalen dan of je in aanmerking komt.

Je mag zelf een x bedrag overhouden per maand om van te leven. Ales wat boven dat vastgestelde maandbedrag ligt, moet je afdragen aan de boedelrekening en daarvan worden dan alle schulden betaald aan het eind van de drie (of bij sommige mensen vijf) jaar.

In mijn geval betaal ik zelf alle vaste lasten e.d, en maak wat overblijf aan hen over. Ik hou ongeveer 200 euro per maand over om van te leven, dat is net 50 euro per week.

Het kan ook anders, dan wordt je geholpen met het betalen van rekeningen en krijg je wekelijks x euro in handen om van te leven, maar dat wilde ik bewust niet, omdat ik er dan voor mijn gevoel geen zicht meer op heb.

Van de WSNP hoef ik geen baan te zoeken omdat ik volledig arbeidsongeschikt ben maar als je normaal gezond bent heb je een sollicitatieplicht van tenminste 1x per week. Dus die druk zal voor anderen flink hoog zijn.

De toekomst

Verder zie ik wel wat ik ga doen, ik ben nog helemaal niet met de toekomst bezig. Eerst moeten mijn kinderen en ik het met z'n drietjes nog goed verwerken, dat duurt echt wel even en verder zie ik wel wat de toekomst ons mag brengen. Nu leven we echt nog van dag tot dag....

Ik heb werkelijk, godzijdank, zeer lieve ouders die mij helpen met de wekelijkse boodschappen, zodat ik tenminste wel een beetje 'normaal' kan leven met mijn kinderen.

Of ik in de toekomst een baan ga zoeken? Ik durf het antwoord niet te geven, ik leef nog van dag tot dag, wie weet...

Ik kijk niet meer naar de toekomst, dat heb ik wel afgeleerd.