Thuisblijfmoederschap: ja of nee?

Mijn verhaal: Petra

2009-08-30T06:21:00.000-07:00

Petra (37) is getrouwd met Eric (41) en samen hebben ze twee kinderen: Sanne van zeven en Gijs van vijf.

Na haar mavodiploma startte Petra met de opleiding MDGO-VZ die ze niet afmaakte, en ging ze in een bloemenkwekerij werken. Na tien jaar verruilde Petra de bloemenkwekerij voor de horeca waar ze vijf jaar werkte.

Petra besloot Thuisblijfmoeder te worden toen ze alleen nog in de weekenden kon werken. Sanne en Gijs waren toen respectievelijke drieëneenhalf en anderhalf jaar oud.

Petra: 'Het was een makkelijke beslissing, want ik vond het heerlijk om bij de kinderen te zijn, en mijn man vond het ook prima. De omgeving reageerde verbaasd dat het financieel kon, maar omdat ik vijftien jaar lang goed gespaard had was het haalbaar.

Ik vind het dan ook stom dat feministes vinden dat vrouwen die kiezen voor fulltime moederen 'dom' en 'naïef' zijn. Ik ben juist slim geweest en heb vroeger hard gewerkt en gespaard dus nu kan ik fulltime moeder zijn, en zo noem ik me ook!

Ik vind namelijk dat je fulltime moeder bent als je altijd thuis bent voor je kinderen en niet buitenhuis werkt. Als er bijvoorbeeld iets is, dat je er dan meteen bent voor ze, en niet eerst van alles in moet schakelen om bij je kind te komen. Maar dat is mijn mening. Dat sommige er anders over denken is ook goed hoor!

Van vervelende reacties uit de omgeving trek ik me niks aan. Ik denk dat die voortkomen uit jaloezie, omdat veel mensen het zelf ook graag zouden willen, maar het financieel niet kunnen redden.

Het mooist aan het thuisblijfmoederschap vind ik dat ik er ben voor de kinderen als ze uit school komen. Het huis is dan schoon en ik heb tijd voor hen. Ik zie geen nadelen aan fulltime moederen: ik heb voldoende contacten en ik vind het ook heerlijk om alleen te zijn.

Of ik ooit nog weer buitenshuis ga werken weet ik nog niet, dat zie ik later wel weer.

Een dag uit mijn leven

Mijn dag begint met ontbijten met de kids, waarna ik ze op de fiets naar school breng. Daarna ga ik het huishouden doen, winkelen of koffie drinken bij iemand.

Om twaalf uur haal ik de kinderen weer van school en eten we samen, waarna ik ze weer naar school breng. Dan doe ik allerlei klusjes en sta om kwart over drie weer bij school. Dan ga ik iets leuks doen met de kinderen.

Dan volgt eten koken, en met hele gezin eten. Daarna mogen ze spelen in bad en volgt het bedritueel.

En dan heerlijk voor de tv of computer zitten en dan naar bed, heerlijke dag hoor!!!

Thuiszitten

2009-05-26T03:56:00.000-07:00

door Anoeska

Ik zit nu al drie weken thuis. Even een moment van haastige onoplettendheid en dat was dat. Een gebroken middenvoetsbeentje is beslist niet ernstig maar heeft mijn leven totaal overhoop gegooid. Want ik zit thuis.

Tot dit ongelukkige misstapje kon je me niet bozer maken dan door precies die woorden te gebruiken. "Thuiszitten?" brieste ik dan tegen degene die zich van geen kwaad bewust was geweest, "Hoezo thuiszitten, wanneer kan jij zitten dan?"

En dan gaf ik een kort college over hoe ik, ook zonder betaald werk, toch altijd bezig was. Hoe denigrerend het is tegenover mensen (meestal vrouwen) die voor het huishouden en de kinderen zorgen te zeggen dat ze thuiszitten. Dat betaalde arbeid zeker belangrijk is, maar niet de enige bezigheid die respect verdient.

Maar nu begrijp ik het. Sorry mensen, dat ik zo tegen jullie tekeer ben gegaan! Het zit zo: mensen die het hebben over thuiszitten, gaan ook echt zítten als ze thuis zijn. En dan ga je je inderdaad nutteloos en lamlendig voelen. Dan is er geen sprake van persoonlijke groei en een tevreden gevoel, maar dan word je een heel vervelend mens. Vraag maar aan mijn echtgenoot. Na drie weken zitten is mijn bruisende ondernemende persoonlijkheid gillend gevlucht om plaats te maken voor die bitch op de bank.

Mensen die vinden dat'geen betaald werk doen' hetzelfde is als 'thuiszitten' zijn gewoon een ander slag mensen dan ik. Dat zijn mensen die buiten hun werk nauwelijks iets anders doen. Ze hebben geen eindeloze lijst van klussen die nog gedaan zouden moeten worden of dingen die ze graag zouden willen doen als ze tijd hadden. En ze hebben heel makkelijke kinderen, waar weinig opvoedenergie in gestoken hoeft te worden. Die kinderen houden hun kleren schoon en verzamelen en bewaren niet alles dat ze tegenkomen, hoeven niet voortdurend van A naar B te worden getransporteerd. Als die mensen thuis zijn, gaan ze zitten.

Voortaan voel ik me niet meer gekwetst als iemand tegen me zegt dat ze dat echt niet zou kunnen, thuiszitten. Want ik kan het ook niet.

Het verhaal van Beatrijs Hofland

2008-08-19T02:21:00.001-07:00

Eindelijk is de beslissing genomen! Eindelijk durf ik me te storten in het avontuur dat thuisblijfmoederschap heet.

Eindelijk, na de geboorte van ons derde kindje. En wat me over de streep trok? Alle eerlijke, verrassende en mooie verhalen van alle thuisblijfmoeders op deze site. Wat me het laatste zetje gaf is de onmogelijkheid fatsoenlijke opvang te vinden voor drie kinderen in de fasen van kleuter, peuter en baby. Ook de overtuiging dat ik het dan misschien niet super goed doe, maar dat ik wel hun eigen en enige moeder ben. Zoals mijn man het heel lief verwoordde: het is bijzonder dat je onze kinderen zoveel tijd met jou gunt...'

Van werkende moeder naar thuisblijfmoeder: wat een stap! Voor ik dit nieuws 'wereldkundig' maakte gingen er weken, maanden over heen. Jezelf in een nieuwe maatschappelijke rol zien, vergt de nodige voorbereiding. Angsten wegdromen, onzekerheden vereffenen, intuïtie aanspreken. Door hierover te schrijven wil ik aan anderen laten zien hoe een dergelijke keuze gemaakt kan worden en wat de gevolgen kunnen zijn. Oftewel: ik bied je mijn glazen bol en een inkijkje in jouw mogelijke toekomst!

De directe aanleiding voor de grote beslissing mijn boeiende baan op te geven is het volgende geweest:

Op een middag was ik met mijn jongste dochter aan het wandelen. De oudsten waren een dag naar de crèche en ik zat midden in mijn verloftijd. Een gevoel van 'alle tijd' van de wereld overviel me gelukzalig. En dat leidde direct tot een bezoek aan de plaatselijke bakker voor een heerlijke lunch. Dochterlief sliep al die tijd in de kinderwagen. Zoals altijd op zoek naar iets te lezen, vroeg ik een oudere heer zijn krant te leen. Hij antwoordde: "Tja, ik heb hem thuis ook, maar ergens anders lezen is net wat minder eenzaam".

Toen ik wilde afrekenen en de krant terugbracht, raakte ik met hem in gesprek. We praatten over alleen op pad zijn, kinderen krijgen, de maatschappij van tegenwoordig. Eigenlijk het type gesprek dat ik op mijn werk veelvuldig had, met name met oudere patiënten. In mijn werk kreeg een dergelijk gesprek altijd een meer diepgaand, soms zielzorgend vervolg. En ineens schoot door me heen dat, wanneer ik met alle drie mijn kinderen op stap was geweest, ik nooit met hem in gesprek was geraakt. Niet uit gebrek aan interesse, maar simpelweg omdat ik al mijn zintuigen en aandacht aan de kindjes had gewijd. Het conflictueuze van de situatie drong tot me door: zorgen voor mijn kinderen zou nooit tegelijkertijd met werkelijke zorg voor de ander/patiënt plaats kunnen vinden. Het adagium ik kan niet toveren (i.e.: ik kan niet alles tegelijk - zeer vaak tegen mijn vragende oudste geuit) doemde in volle glorie op.

Waarom is dit de aanleiding voor het schrijven van mijn ontslagbrief geweest?

Simpelweg: ik kan niet alles tegelijk en bovenal: ik wil niet alles tegelijk. Wat ik doe wil ik goed doen en mijn kinderen vullen mijn leven met hun bijzonderheden, zorgbehoeften, vragen en liefde. Daarvoor wil ik met hart en ziel kiezen. Noem het ontslag, noem het carrièrebreak. Sabbatical of ouderschapsverlof met open einde. Ik noem het moederschap met hart en ziel.

Over kiezen met je hart of met je verstand schrijf ik de volgende keer meer.

Meer lezen van Beatrijs?

Bezoek dan haar blog!

Marokkkaanse kijk op Thuisblijfmoederschap

2008-07-30T11:08:00.000-07:00

door Naima

Hoe kijken de Marokkaanse-Nederlanders aan tegen een Thuisblijfmoeder? Om daar een antwoord op te geven moet ik eerst een onderscheid maken tussen de eerste- en tweede generatie Marokkanen in Nederland. Deze twee groepen kunnen namelijk niet als één groep worden gezien, omdat ze verschillen qua achtergrond, scholing, levenstyle en gedachtengang. Er zijn natuurlijk nog vele andere verschillen te noemen, maar ik beperk me voorlopig tot deze verschillen. Ik zal hierbij gebruik maken van voorbeeldpersonen in mijn directe omgeving. Wat ik nu ga uiteenzetten is dus gebaseerd op mijn persoonlijke belevenis, op mijn subjectieve ervaring dus.

Visie eerste generatie Marokkanen

Tot deze groep behoren bijvoorbeeld mijn ouders en schoonouders. En zelfs tussen hen ondervind ik nog vele verschillen. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn ouders mij altijd hebben gesteund met mijn studie en me altijd hebben aangemoedigd om het nog verder te schoppen. Toen zij hoorden van mijn zwangerschap waren ze natuurlijk wel blij dat ze weer opa en oma zouden worden, maar ze hadden toch niet van mij verwacht dat ik me zo snel zou settelen met kinderen en al. Hun reactie was dat ze het jammer vonden dat ik niet meteen aan de slag ging toen ik eenmaal mijn diploma had behaald.

Mijn schoonouders daarentegen zijn minder enthousiast wat de studie van hun kinderen betreft. Zij zien hun kinderen zo snel mogelijk een kortdurende studie doen, zodat ze zo snel mogelijk aan het werk kunnen. ‘Je gaat uiteindelijk toch trouwen en kinderen krijgen en dan heb je jarenlang voor niets gestudeerd’, is hun mening. Ik schrok nogal toen ik dit voor het eerst hoorde.

Daarna heb ik het nog wel honderd keer gehoord en al die keren gingen mijn haren ervan overeind staan. Voor de meeste eerste generatie Marokkanen geldt toch wel dat een getrouwde vrouw met kinderen veel aanzien krijgt. Dat geldt vooral wanneer een vrouw de leeftijd van achttien jaar bereikt. Ben je dertig jaar en nog niet getrouwd? Dan heb je weinig aanzien en kan je reacties verwachten als ‘je had een kind van elf jaar kunnen hebben’ en geniet je dus weinig aanzien van hen.

Wat zowel mijn ouders als mijn ouders wel met elkaar gemeen hebben is dat als je volgens hun eenmaal kinderen hebt je ze niet zo snel naar de crèche of iets dergelijks zou moeten brengen. Zij zijn van mening dat als je besluit een kind te nemen je zelf de volledige aandacht en zorg moet geven. Ik moet toegeven dat ik het daar enigszins mee eens ben.

Visie tweede generatie Marokkanen

Onder deze groep val ik. Mijn mening is dat je nooit ‘uitontwikkeld’ bent en dat er altijd nog wel een weg valt te bewandelen die je nog verder kan brengen dan waar je op dat moment staat. Met frisse moed begon ik aan mijn studie en was ik van plan het heel ver te schoppen. Nooit uitgaande van ooit te trouwen en kinderen te krijgen. Ik denk dat heel veel mensen mij ook nooit als zo’n type hebben beschouwd. Anyway, als ik -nu ik eenmaal zelf kinderen heb- een oordeel zou moeten vellen over een Tbm dan heb ik één en al respect voor een Tbm. Ik denk dat het echt de zwaarste baan ooit is, omdat dat gewoonweg geen maatschappelijke aanzien verschaft en je nooit ‘vrij’ bent. Maar ik denk niet dat dit het oordeel is van een typische Marokkaanse- Nederlandse vrouw, maar meer van een vrouw die uit ervaring spreekt.

Het is wel zo dat vele Marokkaanse- Nederlandse vrouwen deze mening delen, want ik word door hen nog altijd gevraagd of ik een baan heb. Zo ja, dan stijg je in aanzien en zo nee, dan ben je gewoon een saaie huismoeder en word je al gauw geassioceerd met hun eigen moeder. Waar ze overigens veel respect voor hebben en waar ze heel trots op zijn, op alle offers die hun moeders voor het gezin uitbrengen. Ik ook trouwens.

Maar toch verwachten steeds meer tweede generatie Marokkanen dat je kinderen heel goed zou kunnen combineren met een baan. Mijn man en vele andere tweede generatie Marokkanen trouwens ook. Maar of er nou Marokkaanse huismannen bestaan? Ik heb ze nooit gekend. Wel is het zo dat als beide ouders een baan hebben de taken wel onder worden verdeeld. Maar over het algemeen is het zo dat als de man de werker is van beiden dan is er weinig sprake van taakverdeling. Bij mij is helaas soms dat laatste heel erg van toepassing. Boodschappen is wel zijn vaste taak en daar ben ik heel blij mee. Ook helpt hij met ons dochtertje. Ik weet wel dat als ik zou werken hij mij veel meer zou helpen in de huishouding.

Mijn slotvisie

Ik ben van mening dat als je eenmaal voor het moederschap gekozen hebt, je er toch wel in de eerste jaren voor je kind moet zijn. De zijn de ‘basisjaren’ van een kind. Een kind zal natuurlijk altijd -ook in de latere jaren- aandacht en veel zorg nodig hebben, maar de basis is naar mening het belangrijkst. Ik ben me ervan bewust dat hier veel tegenover staat. Omdat ik altijd gewend was om financieel onafhankelijk te zijn, was het voor mij heel moeilijk om te accepteren dat ik zelf geen geld meer in het laatje bracht en dat ik (we)? afhankelijk was van één inkomen. Hoe je het wendt of keert, het blijft een getouwtrek. Maar als ik dat lachende koppie van mijn kleintje aankijk dan weet ik weer voor wie ik de behoefte van financiële afhankelijkheid opzij schuif.

Zal thuisblijven mijn relatie met mijn partner veranderen?

2008-07-30T10:58:00.000-07:00

Wat dacht jezelf? Word wakker en ruik de poepluiers. De beslissing dat één van beide partners thuisblijft is een ingrijpende. De gevolgen daarvan zullen in veel aspecten van je leven doorwerken. Het is aan jou en je partner de uitdaging om jullie leven op een nieuwe manier te leiden aan te gaan!

Maar als je in een fase zit waarin je elke dag wakker wordt met in het vooruitzicht huishoudelijk werk of een kind met darmkrampjes, terwijl je partner ongehinderd door buggy's, autostoeltjes of grote rugzakken met kinderspullen de deur uit kan lopen, kan je het gevoel krijgen dat er ergens iets is fout gegaan. Maak daarom regelmatig tijd vrij voor elkaar om te praten over de gang van zaken en jullie verschillende levens en rollen.

Het is heel goed mogelijk, dat in veel opzichten, thuisblijven je relatie meer ontspannen maakt. Zo zegt Jeannette, tbm van twee kinderen: "We hebben geen hectische ochtenden en avonden meer waarin we rondrennen om kinderen op te halen of weg te brengen, en snel-klaar maaltijden."

Tijd voor je partner

Je zult nooit tijd vínden voor je partner: je moet tijd máken. Veel experts raden aan een wekelijkse 'date' af te spreken, een babysitter in te huren en samen weg te gaan. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Wat kun je wel doen?

Vijf tips

Maak een máándelijkse date. Als het financieel en praktisch haalbaar is huur dan een oppas in. Lukt dat niet, plof dan niet samen op de bank neer om televisie te kijken, maar ga tegenover elkaar zitten en kijk elkaar eens diep in de ogen. Probeer je te herinneren wat je in eerste instantie tot elkaar aantrok.

Een simpel emailtje met "Ik hou van je" verwarmt het hart van je verwaarloosde partner.

Doe samen een spel. Blaas het stof van de monopoly af en leef je koopziekte uit.

Zorg voor tijd voor jezelf. Soms moet je eerst een tijdje alleen zijn voor je weer wat 'te geven' hebt.

Ga samen het Pieterpad lopen.

Het Supermoedersyndroom

2008-07-30T10:52:00.000-07:00

Veel (thuisblijf)moeders vallen ten prooi aan het supermoedersyndroom. Supermoeder is altijd vriendelijk en geduldig, knutselt en speelt uuuuren met haar kinderen, die, hoe kan het ook anders met een supermoeder, keurig opgevoed zijn, en zich overeenkomstig gedragen. Nooit dwalen haar gedachten af als haar kind een ellenlang verhaal vertelt, of valt ze uit als de zoveelste beker met fristi omvalt.

Supermoeder heeft daarnaast ook nog een schoon en opgeruimd huis, en zet elke dag opnieuw een heerlijke maaltijd op tafel.
Als mannie thuiskomt rennen schone, lieve kinderen naar hem toe om hem te verwelkomen en supermoeder kijkt sereen glimlachend toe.

Als thuisblijfmoeder ben je extra gevoelig voor dit syndroom. Aangezien je niet 'werkt' heb je dús de hele dag de tijd je kinderen perfect op te voeden en je huis brandschoon te houden. Maar de praktijk van alledag wijst anders uit! Een gang die eruit ziet alsof je op het punt staat te verhuizen, uitpuilende wasmanden, strijkgoed van twee weken, overal zand op de grond, een w.c. als een moeras, een verwilderde tuin, en een kast met serviesgoed dat naar je oren valt als je de deur open doet. En de kinderen? Het voelt soms als dweilen met de kraan open. Wat gaat er fout??

Wat er fout gaat is de veronderstelling dat je perfect moet zijn. Relax. Maak je schouders los. Rol je hoofd in een cirkel rond. Zucht diep. Laat de irreële verwachtingen die je van jezelf hebt los. Het opvoeden van kinderen, en er voor ze zijn is niet zichtbaar, en je huishoudelijke taken alleen maar als je ze níét doet.

Dat maakt het moeilijk een gevoel van voldoening te krijgen. Houd dit in gedachten: je bènt er. Puur je aanwezigheid is genoeg, en als je dat niet gelooft, ga dan maar eens voor jezelf wanneer je voor het laatst rustig alléén naar het toilet kon. Geloof me: je aanwezigheid wordt op prijs gesteld!

En hier zijn een aantal praktische tips:

Realiseer je dat je niet een slechte moeder bent als je eens ongeduldig bent of gewoon een 'slechte dag' hebt. Stel je voor dat de kinderen een moeder zouden zien die altijd vriendelijk en goedgehumeurd is: dat wordt behoorlijk schrikken als ze de maatschappij ingaan!

Weet wat je wilt dat je baan inhoudt: ben je thuis voor het huishouden of voor de kinderen.

Bedenk dat je waarde niet bepaald wordt door wat je 'doet', maar door wie je bent!

Zorg voor tijd voor jezelf. Soms moet je even afstand nemen en tot jezelf komen. Door het 24-uurs karakter van het thuisblijfmoederschap is het moeilijk perspectief te houden, en verlies je jezelf wel eens. Doe iets om jezelf weer tegen te komen. Kijk bijvoorbeeld vijf minuten in de spiegel en bekijk jezelf eens goed. Ga een eind rennen, en ren je frustraties van je af, en geniet van je nieuwe identiteit van dat moment: daar gaat niet een moeder maar een 'hardloopster'. Of, ga lekker naar de schoonheidsspecialiste.

Beloon jezelf als iets goed is gegaan.

Zorg voor een ondersteuningssysteem: een vriendin, een collega-moeder of een forum.

Simone

2008-06-12T23:34:00.000-07:00

Ik ben Simone Bouwstra ('74) Getrouwd met Peter ('71) en moeder van vier kinderen; Luna ('00), Hasse ('02), Boas ('04) en Ot ('06). Hasse is levenloos geboren door een hartafwijking.

In 1997 studeerde ik af in fotografie aan de AKI, de kunstacademie in Enschede. Via uitzendbaantjes verdiende ik geld dat ik gebruikte om te kunnen reizen. Mijn hart lag bij documentaire fotografie waarbij mijn aandacht vooral uit ging naar de mens. De vraag waarom de mens leeft zoals hij leeft, de culturele invloeden op het leven boeien mij.

Ik maakte boeken, fotografeerde, schreef en besloot toen de studie communicatie te gaan volgen in Amsterdam. Halverwege deze studie werd ik -bewust- zwanger op vijfentwintigjarige leeftijd, en verhuisden we naar Groningen. Ik stopte toen met de studie.

In Groningen heb ik een poosje op het kindje van een vriendin gepast. Peter was in die tijd veel in Zweden; twee weken weg, een weekend thuis. Soms ontwierp ik een geboorte-kaartje, deed een foto-sessie.

In november ben ik officieel mij eigen bedrijf gestart: Siepsfabriek.

Fulltime moederen

Omdat ik nog niet vast zat aan een baan, en door de verhuizing naar het Noorden van het land, ben ik eigenlijk zo in het fulltime moederen gerold. Toch was de keus om niet aan een vaste baan te beginnen een bewuste keus. Ik wilde thuis blijven en voor mijn kinderen zorgen, omdat ik het 'gewoon' bijzonder vind om met mijn kinderen te leven.

Af en toe deed ik wel een foto-opdracht, dan paste mijn moeder op. Mijn dochter Luna ging vanaf anderhalf jaar twee ochtenden naar de crèche. Na de doodgeboorte van Hasse was ik niet bezig met werken, toen was het juist heel fijn om thuis te zijn en ruimte te hebben. Boas en Ot vanaf hun tweede naar de peuterspeelzaal. Zo heb ik wel steeds tijd gehad om met mijn eigen projecten bezig te zijn. Ik heb altijd leuk gevonden mezelf te blijven ontwikkelen, en volgde altijd wel een cursus.

Een typische dag

Ik stond op wanneer Luna wakker werd, dan aten we een broodje, speelden en deden boodschappen. Tijdens het middagslaapje zat ik vaak achter de computer of ideeën uit te werken of een boek te lezen. Het huishoudelijk werk kon ik prima doen met Luna samen.

Na het middagslaapje weer spelen, erop uit, eten koken, eten met elkaar en daarna al vrij snel het avond ritueel in. Dan lekker een kopje koffie met Peter op de bank en journaal kijken. Dan zelf weer 'aanrommelen'.

Het klinkt weinig spannend, maar het ritme van iedere dag steeds opnieuw de basale dingen doen gaf heel veel rust. Er was veel tijd om leuke dingen te doen. Ik merkte wel dat de moeders die ik kende, het waren er toen nog niet veel, wel allemaal werkten.

Beleving van fulltime moederen

Ik ervaar het fulltime moederen als heel prettig, maar ben ook vaak blij als Peter weer thuis is, en ik rustig eten kan koken zonder dat er een kind aan mijn been hangt. Zeker als ze de hele dag hangerig zijn, of ik zelf moe ben na een hele dag met de kinderen. Peter doet de kinderen vaak in bad. Dan check ik mail, ruim wat op of bereid nog wat voor als ik 's avonds de deur uit moet.

Financiële afhankelijkheid

Ik heb me nooit financieel afhankelijk gevoeld. Mijn man zorgt voor inkomen, ik zorg voor de kinderen en huishouden
Het is een keus die wij samen hebben gemaakt.

Ik merk dat, nu ik één dag per week werk, en meestal drie avonden in de week, dat ons dat veel stress oplevert. De was blijft liggen, geen eten in huis, kinderen moe van de crèche en dan nog eten koken... Dat zijn wel momenten dat ik denk: 'Blij dat ik dit maar één dag per week heb. Wanneer de kinderen groter zijn wordt dat wel steeds makkelijker, dat merk ik bij de oudste.

Fulltime moederen tot de basisschool

Mijn plan was om fulltime te moederen tot de jongste naar de basisschool ging. Op dat moment ontstaat er vanzelf meer ruimte om buitenshuis te gaan werken. Maar mijn behoefte om een eigen onderneming te starten was zo groot, dat ik toch al eerder ruimte heb vrijgemaakt, door ze één dag naar de crèche te brengen.

Maar het is me wel zwaar gevallen, die ene dag weg brengen. Ze vinden het uiteindelijk wel leuk op de crèche maar het afscheid blijft een drama.

Toch ben ik niet constant met ze bezig. Ik vind het fijn om die dag met zoveel aandacht mijn werk te doen, zonder dat je steeds gestoord wordt.

De keuze voor een eigen bedrijf

Eigenlijk heb ik nooit voor een baas gewerkt, afgezien van mijn uitzendbaantjes. Mijn vader heeft altijd een eigen zaak gehad en dat is blijkbaar iets wat ik heb meegekregen. Met heel je hart, hard voor je eigen zaak werken. Nu is het nog minimaal maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik voor mijzelf wilde beginnen.

Het geeft mij naast dat harde werken een gevoel van vrijheid, en het de mogelijkheid mijzelf te ontwikkelen in de richting die ik op wil. Mijn bedrijf zal met de kinderen meegroeien en dat bevalt me erg goed. Al is het soms lastig om niet aan alle verwachtingen van de 'buitenwereld' te voldoen.

Ik ben niet bang geweest om er 'niet meer tussen te komen', maar voelde wel de angst om uiteindelijk de stap te zetten om voor mijzelf te beginnen.

Het opstarten van een eigen bedrijf

Afgelopen november heb ik de stap gezet om voor mijzelf te beginnen. De twee jongsten gaan één dag naar de creche, dus dan werk ik, en ik werk ook een aantal avonden in de week. Na de zomer gaat Boas naar school en Ot naar de peuterspeelzaal, en dan kan ik mijn werkzaamheden dus verder uitbreiden.

Ik heb ontdekt dat een eigen bedrijf ook heel veel niet-leuke dingen met zich mee brengt. Ik ben scheppend en wil graag mijn ideeen uitwerken. Maar ook boekhouden en belastingen horen erbij.

Overgang thuisblijfmoeder - ondernemer

De overgang van moeder naar ondernemer vond ik wel moeilijk. Ik voel mij echt moeder en voel mij in het moederschap ook heel zelfverzekerd.Ik doe het op mijn eigen manier, en heb mijn eigen wijze van opvoeden. Die zelfverzekerdheid heb ik nog niet in mijn werk.

Ik denk soms dat ik nog meer opleidingen nodig heb, cursussen, trainingen etc. omdat ik geen vertrouwen kan putten uit mijn jarenlange werkervaring.

Het geld dat ik verdien stop ik in mijn verdere ontwikkeling als kunstenaar en therapeut stoppen. Zo creëer ik mijn eigen kansen. Het voelt goed dat ik daar nu zelf voor kan zorgen.

Combinatie eigen bedrijf - gezin

Het werken gebeurt eigenlijk nog veel tussendoor. In de avonden is er ook altijd wel wat te doen. Ik moet er voor waken dat ik ook nog eens "gewoon" op de bank zit, een film kijk of op stap ga met vrienden.

Een typische 'werkdag'

Peter gaat om 6.45 de deur uit en dan sta ik op en ga douchen, verzorg de kinderen en breng ze naar school. De crèchedag is echt een werkdag, al haal ik Luna wel om 15.15 uur en breng haar dan door naar het kunstencentrum waar ik haar om 17.30 weer ophaal. Peter haalt de jongens uit de creche. Ik werk door tot 17.15 en haal dan Luna.
Ik heb echt te leren om beter met mijn tijd om te gaan.

Op de dagen dat de jongens thuis zijn, gaan we nadat we Luna hebben weggebracht vaak een boodschap doen, dan naar huis. Zij spelen, ik ruim de keuken op dan drinken we koffie en limonade. Dan hang ik of een was op, zit even achter de computer en dan is het eigenlijk alweer tijd om Luna te halen. We eten, we brengen haar weer weg. Ik lees wat met de jongens op de bank, Ot wil niet meer slapen 's middag dus plan ik wel een rust moment in. Soms vallen we met z'n drietjes in slaap. Dan Luna weer ophalen, die eigenlijk altijd wel ergens wil spelen.

Ik pak dan een boek, ga nog even op pad en dan is het alweer tijd om het eten voor te bereiden. Ik probeer vaste dag te houden om het huis schoon te maken, maar mijn dagen zijn, heel vreemd, altijd zo voorbij. Nu doet peter de kinderen in bad en zit ik dus dit schrijven. Ga ik zo naar beneden en lezen we ieder een boek voor. Luna speelt nog buiten. Als de jongens in bed liggen is er meer tijd voor haar. Dan speelt Peter nog een spelletje en dan gaat ze zelf nog wat lezen in bed.

En dan tijd voor koffie. Als ik 's avonds niet uit huis werk (bestaat uit moedergroep begeleiden, sprookjesclienten, leertherapie, intervisie) dan ben ik toch vaak met werk bezig. Ik schrijf mijn weblog, ik schrijf verslagen voor mijn studie, ik ben bezig met ontwerpen, websites bouwen, of foto's bewerken. Er is altijd wel iets te doen.

Herintreden na periode fulltime moederen

Ik ben weer actief geworden op de arbeidsmarkt door voor mijzelf te beginnen: dan doe ik wat ik wil. Een betaalde baan in dienstverband, is met mijn opleiding aan de kunstacademie eigenlijk niet mogelijk. Op het call-center werken is dan een optie, maar dat vind ik niet in verhouding staan met de kosten van de opvang en het plezier in werken. Dan ben ik liever thuis.

En ik weet dat het uiteindelijk een luxe positie is dat ik niet hoef te werken. We kunnen net rond komen van een inkomen, zo lang we niet iedere week uit eten gaan of nieuwe schoenen kopen, maar dat is prima. Het is onze keus.
Bovendien geeft het me de kans mijn bedrijf rustig op te bouwen.

Opleiding transpersoonlijk therapeute

Na de doodgeboorte van Hasse ben ik bezig geweest met de zingeving van het leven. Mijn toekomst, mijn ideeën over de toekomst, waren er opeens niet meer. Alles werd anders. Ik realiseerde mij wel, na een moeizaam jaar, dat ik het leven toch te leuk vind om er niet van te genieten. Mijn gezin is erg belangrijk en ben ik erg gelukkig mee. Genoeg om voor te leven en een leuke moeder te blijven voor mijn kinderen.

Maar om dit verlies en gemis een plek te geven in mijn leven, en daar niet in te verdwijnen, is een moeilijke 'taak'. Hasse zal altijd deel uitmaken van mijn leven en soms kom ik in situaties terecht die ik me had voorgesteld met haar in mijn leven. Maar mijn realiteit is dat ze er niet is. In dit proces wil ik graag andere ouders gaan begeleiden. Hoe ga je om met al die verwachtingen die niet zullen uitkomen? Verwachtingen die niet zullen uitkomen met dít kindje.

Daarom ben ik de opleiding tot transpersoonlijk therapeute gaan doen bij het CGL in Noordbroek.

Behalve verlieservaringen boeit het moederschap me ook heel erg: hoe moederen moeders? Wat beweegt ze? Hoe komt het dat het juist vrouwen zijn die vaak zo oordelend zijn. Ook naar zichzelf! We zouden elkaar meer kunnen steunen in de keuzes die we maken. Waarom steunen we elkaar niet meer? Werken of thuis blijven, is niet goed of fout. Het is alsof je als moeder moet bewijzen dat je het goed doet, en dat is enorm belastend.

In problemen ontstaat juist de mogelijkheid te groeien. Vaak probeer je problemen te vermijden, of probeer je ze zo snel mogelijk op te lossen. Door dat niet te doen, maar door juist stil te staan en van het probleem een ervaring te maken, kun je je bewust worden van je eigen patronen, hoe je de dingen in je leven doet. Als transpersoonlijk therapeut sta je naast de client, en begeleid je naar meer bewustwording. De basis is gelijkwaardigheid. Iedereen heeft z'n gektes en ik ook!

De opleiding tot transpersoonlijk therapeute is een deel van mijn leven; het verdiept mijn leven. Doordat ik me bewust ben geworden van hoe ik dingen altijd heb gedaan, snap ik mijzelf beter. Ik kan veel beter zien waarom ik, ook in mijn werk, de foto's/kunst maak die ik maak.

Mijn toekomst

Mijn toekomst ligt nog steeds open. Ik voel dat ik steeds meer zin krijg om mijn ideeën nog meer in de praktijk te brengen. Hoe dit uiteindelijk vorm gaat krijgen weet ik niet. Ik zal steeds meer gaan werken. Als kunstenaar wil ik mijn visie meer ontwikkelen samen met het therapeutschap: hoe laat je jezelf zien.

Overheidsbeleid dat vrouwen fulltime buitenshuis moeten werken

Ik zou het jammer vinden wanneer dit echt beleid gaat worden en vrouwen steeds minder de keus hebben. Ik ben ook wel benieuwd naar de ontwikkelingen op het gebied van kinderopvang, en de voorgestelde bezuinigen, waardoor ouders weer meer moeten betalen.

Kinderen leren door gedrag te kopiëren, door nabootsing om het vervolgens eigen te maken. Ik wil mijn kinderen dit graag zelf meegeven. Ze mijn aandacht geven, ze een veilige plek bieden. Ik zou mijn kinderen zeker niet fulltime in een crèche willen. Dan is een ander meer met mijn kind samen dan ik. Daar wil ik niet voor kiezen, zeker niet als ze nog zo jong zijn.

Mijn rode draad is toch dat ik met aandacht wil leven, met zorg de dingen wil doen en ik vind het heel fijn mijn kinderen te zien groeien. Dat ik ze kan begeleiden bij de vragen die ze steeds meer krijgen. Dat ik mijn ideeën kan overdragen. Over een paar jaar zal ik steeds minder in beeld zijn en naar de achtergrond verdwijnen. Nu wil ik er echt voor ze zijn.

Ik weet niet hoe mijn dochter zich had ontwikkled als ik fulltime had gewerkt, maar ik vind haar zelfverzekerd, ze voelt zich goed in haar vel en ze weet wat ze wil. Dit ontstaat naar mijn idee wanneer een kind in een veilige, vertrouwde plek opgroeit. Ik ben blij dat ik haar die kan geven.

Boodschap voor vrouwen anno 2008

Wees wat milder voor elkaar en probeer te begrijpen wat de ander beweegt, om fulltime te moederen of juist buitenshuis te werken. Echt begrijpen zonder te oordelen is heel moeilijk. Een goed voorbeeld vind ik de houding van Beatrijs Smulders en Heleen Mees: alsof het een beter zou zijn dan het andere.

Leef meer vanuit je intuïtie en gevoel dan vanuit alle regels, bedenksels die je voorgeschoteld krijgt. Vertrouw op je eigenheid als mens, als moeder.

Proef het, maar slik niet alles!

Meer weten?

Simones Siepsfabriek
Simones Blog

Voorbeelden van Simone's werk!

Ietje Heybroek

2008-05-28T03:37:00.000-07:00

Ik ben Ietje Heybroek, 59 jaar, getrouwd met Jan (65) en we hebben samen vijf kinderen, 31, 32, 33, 38, 41 jaar. Ik ben opgegroeid in Bussum in een gereformeerd gezin met een vader, moeder een oudere broer en twee jongere zusjes.
Na mijn Middelbare school (MMS) ben ik naar de Frederik Muller Akademie gegaan. Ik heb gewerkt als administratief medewerker bij het Kunsthistorisch Instituut.

Op mijn vierentwintigste trouwde ik, en toen ik zwanger werd ben ik gestopt met werken. Na de komst van mijn twee kinderen (jongen van 32 en meisje van 31 jaar) ben ik niet opnieuw gaan werken maar heb me ingezet voor de school waar de kinderen naar toe gingen. Ook heb ik me ingezet voor Amnesty International. Pas toen ik ging scheiden (1986) ben ik gaan werken.

Ik was dus veel thuis en luisterde dan vaak naar de VARA waar Ageeth Scherphuis programma’s verzorgde. Verder las ik veel over emancipatie o.a van Marilyn French. Het was de tijd van de vrouwenemancipatie.

Ik heb snel na mijn scheiding mijn huidige man leren kennen, die drie kinderen heeft, toen in de leeftijd van 20, 16, 12 jaar. Mijn kinderen waren 9 en 11 jaar. We vormen dus een stiefgezin.

In 1993 ben ik naar de Horst in Driebergen gegaan en heb de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening gevolgd en stage gelopen in een crisisopvanghuis.

Daarna heb ik nog een paar studies gevolgd, en ik heb in mei 2008 de basiscursus Systeemtherapeut afgerond. Volgend jaar 2009 ga ik in Antwerpen de studie systeemtherapie voor kinderen en jeugd volgen

In 1998 werd ik gezinsvoogd en nog later ouderbegeleider op een MKD (Medisch Kinderdagverblijf)

Op dit moment ben ik IPTer (intensief pedagogisch thuisbegeleider) in Flevoland en heb ik mijn eigen praktijk.

De kinderen zijn volwassen en al jaren de deur uit. Jan en ik werken beiden nog. Ik ben van plan dit nog jaren vol te houden.

Waarom zorgde je fulltime voor je kinderen?

Ik ben opgegroeid met het idee dat meisjes gaan trouwen en kinderen krijgen. De kinderen kwamen en je bleef thuis om voor ze te zorgen. Dat heb ik met heel veel plezier gedaan. Af en toe had ik wel iets van: 'Kan ik niet gaan werken?' maar het is er niet van gekomen tot ik ging scheiden. Ik zette me wel voor van alles in. Ik ben ook blij dat ik de keuze van 'en kinderen, en buitenshuis werken', toen niet heb hoeven maken.

Ik merk aan mijn jongere collega’s dat ze het wel eens heerlijk vinden om af en toe naar het werk te kunnen gaan en even niet te hoeven zorgen. Het vraagt veel om voor jonge kinderen te zorgen. Mijn kinderen zaten bovendien heel dicht op elkaar.

Hoe zag een typische dag in jouw leven er toen uit?

Ik stond op en zorgde voor de kinderen, bracht ze toen ze klein waren naar school, ging naar de bakker en weer naar huis waar ik wat aan het huishouden deed. Soms had ik een vergadering, bijvoorbeeld in de bibliotheek. Als vertegenwoordigers van de basisschool kwamen we namelijk eens in de veertien dagen bij elkaar om de nieuwe boeken te bespreken. Of ik ging op dinsdagochtend hockeyen. De kinderen waren dan de hele dag bij een vriendin en haar kinderen kwamen op vrijdag bij mij zodat zij kon werken.

Verder dronk ik koffie met vriendinnen. ‘s Middags haalde ik de kinderen voor de lunch en na school namen de kinderen vriendjes en vriendinnetjes mee of zij gingen ergens spelen.

We aten meestal om 18 uur en de kinderen lagen na een bad, en een verhaaltje, op tijd in bed. De avonden keken we tv of we gingen uit of naar vrienden.

Wat voor vrijwilligerswerk deed je op de school van je kinderen?

Ik ben klassemoeder en bibliotheekmoeder geweest, ik ging mee op schoolreisje etc. Ik heb van alles gedaan op de scholen van de kinderen. Ik vond het heerlijk om bezig te zijn en me nuttig te maken.

Je bent gescheiden, terwijl je tbm was. Dat is waar de traditionele feministes altijd zo voor waarschuwen: dat je als thuisblijfmoeder zwaar in de problemen komt bij een scheiding. Hoe heb jij dat ervaren?

Ik wilde zo snel mogelijk aan het werk. Daarbij had ik het geluk dat ik door vrienden in een klassieke vakhandel kon gaan werken. Het was aan de ene kant leuk om alle bekenden tegen te komen in die winkel, maar het was ook vreselijk omdat mensen je vaak behandelde als oud vuil. Ik heb veel geleerd van die periode, maar leuk was het niet. Ik had veel verdriet over mijn scheiding en het werk was niet leuk, gelukkig waren er leuke collega’s waar ik met veel plezier mee heb gewerkt.

Vind je de waarschuwing terecht?

Ja, de waarschuwing is terecht. Ik kon geen topbaan krijgen want ik had geen ervaring. Natuurlijk had ik veel ervaring in het managen van het huishouden en andere zaken, maar het voelde voor mezelf destijds ook alsof ik niks kon.

Ben je na de scheiding nog tbm gebleven of meteen een baan gezocht?

Ik had twee maanden nadat ik bij mijn ex ben weggegaan een baan. Ik wilde voor mezelf kunnen zorgen, ook financieel.

Hoe heb je het vinden van een baan aangepakt?

Ik kreeg de baan aangeboden van vrienden.

Hoe heb je de combinatie baan - kinderen ervaren?

Het was ontzettend wennen. Ik had oppas nodig voor mijn kinderen, die dat niet gewend waren. Het werken was in het begin zwaar want ik moest de hele dag staan. Ook in het ritme komen van een baan, was wennen.

Hoe was de overgang van tbm naar baan?

Er was geen overgang, ik zat er meteen in na de scheiding. Ik wilde werken dus niks overgang, gaan met die banaan.

Hoe vonden de kinderen het toen je buitenshuis ging werken?

Mijn zoon heeft zich daar nooit over uitgelaten maar mijn dochter heeft het altijd ongezellig gevonden dat als zij uit school kwam, ik nog aan het werk was. Ik was er altijd als zij uit school kwam met het bekende kopje thee. Ik heb daar zelf ook grote moeite mee gehad.

Kon je dingen die je als tbm had geleerd gebruiken in een baan?

Ja, want thuismoeders kunnen vaak heel goed organiseren. Als moeder met baan ging het manager-zijn gewoon door. Ook in mijn werk kon ik alles goed regelen.

Hoe heb je de opleiding aangepakt in combinatie met een gezin/baan?

Ik ging in 1993 studeren, stage lopen en later werken. Ondertussen hield ik het gezin met vier thuiswonende kinderen (1 woonde al op kamers) en een man draaiende.

Hoe kwam je op het idee voor juist deze opleiding?

Ik ben altijd erg nieuwsgierig geweest naar mensen en hun verhalen. In mijn beroep kan ik deze betrokkenheid kwijt: ik hoor de verhalen van mensen en kan ze begeleiden. Bovendien kan ik mijn kennis over stiefgezinnen in mijn praktijk kwijt. Ik krijg daar energie van. De combinatie van werken voor instelling en een eigen praktijk is ideaal. Ik ben ook een echte teamplayer, en die behoefte wordt vervuld door mijn werk in de instelling.

Ik wilde dingen doen waar ik energie van kreeg en dat is me gelukt.

Welke opleiding heb je gevolgd?

HBO Maatschappelijk werk en dienst verlening aan de Horst in Driebergen
VO GGZ in Amsterdam, Hoge school Amsterdam
RINO Postdoctorale studie Ouderbegeleiding ( het begeleiden van ouders)
Basisopleiding Systeemtherapie

Hoe ziet je (werk)week er nu uit?

Ik werk op maandag, woensdag en donderdag in Flevoland voor Triade/Boschuis
En op dinsdag en vrijdag en ’s avonds in mijn eigen praktijk. Ik beantwoord de vragen voor de helpdesk van de Stichting Stiefmoeders en geef presentaties aan instellingen. Never a dull moment!

Hoe kwam je op het idee een boek te schrijven?

Ik hou van schrijven, en er was in Nederland niet veel bekend over stiefouderschap toen ik stiefouder werd. Ik heb jarenlang materiaal verzameld en heb veel opgeschreven en op die manier is het idee voor het boek Samen gesteld ontstaan.

Ik heb een uitgever benaderd en die vroeg om een voorstel hoe het boek eruit moest zien en zo is alles begonnen. Boukje en ik hebben net een nieuw hoofdstuk geschreven voor de derde druk van het boek Samen gesteld. De dynamiek van het stiefgezin, dat eind juli 2008 uitkomt.

Heb je een boodschap voor vrouwen anno 2008?

Doe vooral wat bij je past. Er wordt nu van je gevraagd dat je én werkt én moeder bent. Als dat niet bij je past omdat je alles perfect wilt doen of omdat je dat teveel vindt, kies dan voor één ding. Besef wel dat bij een scheiding je financieel niet sterk staat tenzij je dat regelt.

Zorg wel dat als je gaat scheiden, het financieel goed geregeld is zodat je niet tien stappen terug moet.
Zorg goed voor jezelf en blijf bij door te lezen, studeren, of anderszins, want dan pas kan je goed voor anderen zorgen.

Meer lezen van Ietje?

Bezoek de website van haar praktijk.

Rianne

2008-05-19T05:32:00.000-07:00

Na het behalen van mijn Havo-diploma 1977 ben na enkele omzwervingen op diverse opleidingen en werkplekken op de interne opleiding voor kraamzorg terechtgekomen.Na het behalen van mijn diploma ben ik tien jaar werkzaam geweest in de kraamzorg, eerst in de gewone zorg, naderhand in de wijkkraamzorg. Altijd met ontzettend veel plezier gedaan en ook veel meegemaakt en geleerd.

In deze tijd kwam ik er achter dat veel vrouwen ophielden met werken omdat er geen goede opvang voor
handen was. Zelf was ik op een punt gekomen dat ik ook graag kinderen wilde, maar de combinatie kinderen kraamzorg en een man met een heel drukke baan, en veel van huis niet zag zitten. Zo kwam ik op het idee om zelf een kinderdagverblijf te beginnen.(kon ik zelf mijn kinderen lekker ook meenemen)

Na veel voorwerk ben ik samen met iemand een kinderdagverblijf begonnen in 1989. Toen stond kinderopvang nog redelijk in de kinderschoenen.We zijn klein begonnen en ons het apelaserus gewerkt, maar binnen vijf jaar waren we uit ons jasje gegroeid en zijn naar een groter pand verhuisd. We hadden zeven personen in dienst en diverse stagaires.

Inmiddels had ik zelf twee kinderen gekregen. (een meisje en een jongen) Dit niet zonder problemen. Het waren alle twee dismatuurtjes, bij de te vroege geboorte veel te laag in gewicht en de jongste had bij de geboorte zuurstofgebrek gehad wat bij de ontwikkeling in motoriek een probleem bleek.

Het werk combineren met de verzorging van de kinderen viel me zwaar. Als er iets is dat ik in deze tijd geleerd heb is het het volgende:

Er zijn kinderen die zich vanaf dag één helemaal op plek voelen in een kinderdag verblijf. Er zijn kinderen die hieraan langzaam wennen, er zijn ook kinderen waar een kinderdagverblijf niet geschikt voor is omdat ze er niet tegen kunnen dat er vootdurend mensen en kinderen om ze heen zijn en dat ze niet aan hun rust toekomen. Tot deze laatste groep hoorden mijn eigen kinderen.

Begrijp me niet verkeerd, kinderen leren ook een hoop in een kinderdagverblijf en ook mijn kinderen hebben voordeel gehad van deze periode. Maar als ik heel eerlijk ben waren mijn kinderen het liefst thuis.

Tot 2002 heb ik in het kinderdagverblijf als directeur gewerkt. Inmiddels hadden we 20 personen in dienst. Ik moest zorgen dat deze mensen aan het einde van de maand hun salaris kregen en ook hun hypotheek konden betalen. Deze verantwoording en de nodige bedrijfsproblemen drukten als lood op mijn schouders.

Mijn man heeft me altijd gesteund en waar kon meegeholpen,maar werkte in die tijd ook 60 uur in de week. Thuis hadden we wel een hele goede oppas die heel flexibel was en eens in de week een poetshulp.

Vanaf 2000 begon ik regelmatig een flinke griep te krijgen en kwam er maar niet bovenop. Op het werk lag alweer een uitbreiding in het verschiet, onze zoon had dringend meer hulp nodig in de vorm van ergotherapie, schrijftraining en aparte zwemlessen.

We wisten niet hoe we dit moesten rondkrijgen. Op dat moment wilde ik niet ophouden met werken omdat ik dacht dat we het geld niet konden missen. Tegelijkertijd adviseerde een vriendin om een cursus over begeleiding van personeel te gaan volgen bij een Gestalttherapeute. Deze vertelde dat het nodig was om ook wat inzicht in mezelf te krijgen voordat ik met personeel aan de slag ging. Hier heb ik zeer veel geleerd. Zij adviseerde me absoluut niet om te stoppen met werken omdat het werk me erg goed af ging.

Maar ze gaf me wel inzicht hoe ik zelf mijn toekomst kon inrichten en wat bij mijn persoon paste. Het bleek dus dat ik het liefste voor mijn kinderen, huishouden, dieren etc. wilde zorgen. In de zomer van 2001 hebben we een besluit genomen dat ik vanaf de zomer 2002 thuis zou blijven. Het heeft heel veel voeten in aarde gehad om voor het kinderdagverblijf alles goed te kunnen regelen maar dat is redelijk gelukt. Het bestaat nog altijd!

Op dit moment ben ik dus ruim 4 jaar thuis en het gaat geweldig. We hebben eindelijk rust in de tent! De kinderen doen het goed er is alle tijd voor hen. Alles loopt lekker. En het gekke is dat deze stap ons erg veel vertouwen in de toekomst heeft gegeven!

We hebben natuurlijk financieel een behoorlijke veer moeten laten en we hebben ons hele leven omgegooid! Ons principe is dat we alles zelf doen, dat deden we altijd al maar omdat we meer tijd hebben lukt het nog beter.Van brood bakken tot auto onderhoud, alle repaties, verven etc. We kopen vrijwel niets nieuw, de marktplaats en de kringloopwinkel zijn een uitkomst en een creatieve uitdaging. We hebben een grote tuin waar ik zelf planten, kruiden en goentes kweek. Mijn man heeft een oude droom om een landrover te restauren kunnen verwezenlijken.

Om toch aan de gang te blijven doe ik veel vrijwilligerswerk,in het bestuur van de judo-club, organisatie van de collecte van het reumafonds, de zorg voor mijn schoonmoeder die dementerend is. Het is natuurlijk niet altijd rozegeur en maneschijn. Financieel is het af en toe een ramp, maar we komen er altijd weer uit. Het commentaar van de buitenwereld is af en toe zeer vervelend dat raakt je zeker, al wil je dat niet.

Wij zijn er van overtuigd dat deze manier van leven het beste bij ons gezin past. Ik zie mijn gezin en huis als mijn bedrijfje waar ik hard voor werk met veel plezier.

Carla

2008-05-19T05:27:00.000-07:00

Net voor ik dertig werd kreeg ik samen met mijn man ons eerste kind. Ik hield mijn oude baan: 20 uur per week bibliothecaresse in een wetenschappelijke bibliotheek. Financiële noodzaak, dat wel. Maar eigenlijk vond ik het prima zo. De opvang was in de eerste jaren heel moeilijk te regelen maar op die manier kwamen we tot de oplossing dat mijn man (toen bezig voor zijn promotie in de chemie) een dag in de week thuis bleef en dat kwam zijn rol als vader zeker ten goede.
Toen drie jaar later de tweede werd geboren konden beide kinderen via mijn werk twee dagen in de week geplaatst worden in een ontzettend leuk kinderdagverblijf waar ze de tijd van hun leven hadden.

Weer drie jaar later werd onze jongste geboren die het allemaal niet zo leuk vond op dat zelfde kinderdagverblijf maar het manmoedig onderging. Inmiddels waren de kosten voor kinderopvang zo hoog dat we nauwelijks wat overhielden van mijn salaris.

Mijn man was tegen die tijd gepromoveerd maar kwam met zijn hoge opleiding nergens op niveau aan de bak en uiteindelijk besloten we in te gaan op een aanbod van een groot bedrijf in Engeland waar hij een vaste aanstelling kon krijgen.
Een grote stap die dubbele gevoelens teweegbracht. Akelig om te moeten emigreren en de familie achter te laten terwijl mijn vader net gestorven was; mijn gezellige baan opzeggen; maar afwachten wat de consequenties zouden zijn voor onze oudste die tenslotte een serieus probleem in zijn taal en spraak ontwikkeling had. Maar ook: een kans om uit de financiele sores te komen, een nieuw wending aan ons leven te geven en een spannend avontuur.

Uiteindelijk hebben we bijna vijf jaar in de East Midlands van Engeland gewoond en kwam er van al mijn goede voornemens om op termijn werk te zoeken en me een nieuw sociaal netwerk te verwerven, weinig terecht. Ik had er niet op gerekend dat ons leven in Engeland zo totaal verschillend zou zijn van het leven dat we tot dan toe hadden geleid en liep er keer op keer tegenop dat Engelsen ontzettend beleefd en vriendelijk zijn maar dat ze je nauwelijks in hun leven toelaten.

Ik voelde me behoorlijk eenzaam en had mijn handen vol aan de begeleiding van mijn kinderen, die het er ook moeilijk mee hadden. Mijn man voer er als enige wel blij en genoot van zijn leuke wetenschappelijke baan en het Engelse bestaan. Oh, wat was ik jaloers op zijn positie en wat miste ik mijn eigen werk ontzettend en wat maakte ik me vreselijk kwaad op dat stomme huishouden dat leek op water dragen naar de zee. Ik voelde me met de dag stommer worden. Mijn hersencellen stierven af bij duizenden tegelijk!

Ik ondernam veel om er toch nog wat leuks van te maken maar liep steeds stuk op de Engelse mentaliteit. Dit ontnam mij de lust om op zoek te gaan naar een werkkring. Daarbij kwam dat er in onze directe woonomgeving geen werk op mijn niveau te vinden was en kon ik het niet over mijn hart krijgen om onze kinderen na een veeleisende lange schooldag ook nog eens bij een childminder te plaatsen waar ze zich weer zouden moeten aanpassen aan de Engelse maatstaf waarbij ze zich nou juist niet bepaald prettig voelden.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: na vier jaar bleek dat de vaste aanstelling van mijn man wegbezuinigd ging worden en kon hij op termijn gelukkig een goede en passende baan krijgen bij een van de Nederlandse vestigingen van het bedrijf. Dus na een kleine vijf jaar Engeland keerden we met het hele gezin terug naar ons vaderland. Ondanks alle eenzaamheid ginder, toch weer met gemengde gevoelens.

En weer was ik voornemens om als het gezin eenmaal op de rails stond op zoek te gaan naar een leuke parttime baan. En weer werd ik verrast door het verschil met het leven dat we in Engeland hadden gehad. We moesten met zijn allen zo ontzetend wennen aan ons eigen land. Dus dat op de rails krijgen van het gezin liep bepaald niet van een leien dakje en weer had ik er mijn handen vol aan. Niet alleen aan de praktische zaken als het regelen van de hele papierwinkel, het zoeken naar de juiste scholen, clubjes voor de kinderen en zoeken naar oplossingen voor onze zoon met zijn taalontwikkelingsprobleem, maar ook aan het opnieuw bepalen van de strategie van de opvoeding van de kinderen. We kwamen hier immers met heel andere problemen en situaties in aanraking die dan ook een andere aanpak vereisten.

Mijn man was heel druk met zijn werk en was (en is nog steeds) dagelijks 12 uur van huis zodat veel van de zorg voor het gezin op mijn schouders rust. Tussen de bedrijven door droomde ik over een nieuwe werkkring waar ik IK kon zijn i.p.v. moeder van... en een eigen stukje wereld los van het gezin kon hebben. Ik keek uit naar eventuele studies en solliciteerde zelfs een keer......waarna ik het spaans benauwd kreeg!

Nachtenlang lag ik wakker omdat ik niet zou weten hoe ik werk met moederschap, zoals ik daar nu invulling aan gaf, zou kunnen combineren. Mijn man probeerde me gerust te stellen en zei dat wanneer ik echt aan het werk wilde we er samen wel uit zouden komen hoe we één en ander zouden gaan organiseren.

Wanneer ik het echt zou willen..... Tja, en daarmee kwam ik langzaam tot de verbijsterende maar ook rustgevende conclusie dat ik natúúrlijk heel graag een baan zou willen als ik maar niet alle neveneffecten erbij zou hoeven nemen. Maar daar die optie in ons geval niet aanwezig is heb ik voor het moment dus gewoon geen trek in een baan buitenshuis.

Een betaalde baan betekent nl. Niet tegen je jongste kind dat zich niet lekker voelt kunnen zeggen: 'Blijf maar lekker een dagje thuis hoor,' want vorige week moest je ook al vrij nemen omdat je middelste kind ziek was. Niet naar dat toneelstukje op school kunnen komen kijken omdat je moet werken. Niet uitgebreid kunnen luisteren naar je oudste kind dat een rotdag op school heeft gehad, want je moet nu echt even de was doen. Niet in de zomer drie keer per week om 8.45 uur in een heerlijk rustig openlucht zwembad je 40 baantjes kunnen trekken. Niet zoveel aandacht aan je oude moeder kunnen besteden als eigenlijk nodig is etc. etc.

Dus toen ik een afwijzingingsbericht kreeg op mijn sollicitatie was ik heel opgelucht en verlost van mijn drang tot het vinden van een betaalde bezigheid buiten het huismoederbestaan om.

Toch verlang ik nog steeds naar een uiteindelijke toekomst met een baan en je kunt je afvragen waarom dat kennelijk toch zo waardevol is of wordt gevonden door mij en vele andere moeders.

De politiek vindt het belangrijk vrouwen meer aan het werk te krijgen (hoewel ik mij afvraag waar dat werk dan te vinden is en waar we onze jonge kinderen moeten laten en wie al dat vrijwilligerswerk dan oppakt dat thuisblijfmoeders doen). En in de Libelle roept feministe en hoogleraar sociale wetenschappen Christien Brinkgreve ons toe (en ik citeer) "Voor kinderen is het beter en normaler als ze een moeder hebben die werkt en dus deelneemt aan het gewone leven. Daar leren kinderen van dat het leven meer is dan vrije tijd en leuke dingen doen.'...!!

Kennelijk worden thuisblijfmoeders absoluut niet serieus genomen, Steeds weer wordt het feit dat veel Nederlandse vrouwen de overtuiging hebben dat ze geen kinderen hebben gekregen om ze daarna in een crèche te stoppen maar dat ze zelf voor ze willen zorgen, afgeschilderd als een achterlijk en achterhaald idee waarin we achterlopen op de ons omringende landen.

Terwijl je het ook kunt zien als een waardevolle verworvenheid van de Nederlandse maatschappij: kunnen kiezen voor je gezin en de luxe hebben om van één salaris te kunnen leven. Steeds weer wordt er gewezen naar de landen om ons heen en met name de Scandinavische landen dat het paradijs lijkt voor werkende vrouwen. Ik zou wel eens willen weten of Scandinavische vrouwen dat zelf ook zo ervaren. Want die goed geregelde kinderopvang is nl. wel ontstaan uit een economische en financiële noodzaak dat zoveel mogelijk mensen betaald werk doen. Dus is er weinig sprake van een vrijwillige keus voor moeders om wel of niet te werken.

Ik heb zelf aan den lijve ondervonden dat een betaalde baan naast het moederschap mij een bepaalde status gaf. Ik was er trots op dat ik het allemaal deed en had er werkelijk plezier in om na een paar dagen louter gemoederd te hebben weer naar mijn werk te kunnen en vice versa. Het kostte veel energie maar leverde ook positieve energie op. Maar indertijd waren mijn kinderen nog klein en was alles prima te regelen. Het was druk, dat wel, maar toch best te doen.

Inmiddels zijn onze twee oudste kinderen al heerlijk aan het puberen, hebben minder verzorging maar veel meer aandacht nodig, moeten 's avonds nog opgehaald worden van hun clubjes, moet de oudste veel geholpen worden met huiswerk en liggen ze allemaal veel later in bed zodat mijn man en ik nauwelijks nog een avond voor onszelf overhouden.
Al met al een veel en veel drukker bestaan. En als je dan kiest voor aandacht voor je gezin, omdat dat in jouw situatie een juiste keuze lijkt, dan wordt je afgedaan als een domme muts die lekker lui thuisblijft en geen bijdrage levert aan de maatschappij!

Ik ben er direct voor dat kinderopvang beter toegankelijk moet zijn voor elke vrouw die graag wil werken. Dat betekent meer professionele opvang, goed geregeld en beter betaalbaar. Toch blijft het probleem dat wanneer de kinderen eenmaal de basisschool ontgroeid zijn iedereen (zij zelf inbegrepen) hen groot genoeg vindt om na school alleen thuis te komen en een paar uren alleen door te brengen. Voor mij is dat onacceptabel. Kinderen hebben juist in die onzekere jaren van de puberteit zekere aandacht en toezicht nodig. En wie kan dat nou beter bieden dan één van hun eigen ouders?

Waar we volgens mij uiteindelijk naar toe moeten is dat het mogelijk en geaccepteerd wordt dat ouders samen zorgen voor hun kinderen. Dat betekent dat moeders maar júíst ook vaders de kans moeten krijgen om parttime te werken zonder dat dat een negatief effect heeft op groei in hun werk en promotiekansen.

Ik zal dat wel niet meer meemaken dus ik wacht rustig af tot ik mijn jongste (nu acht jaar) oud genoeg vind en ga dan eens rondkijken wat mijn mogelijkheden zijn. Intussen maak ik me buiten ons gezin nuttig met de zorg voor anderen en doe klussen op school waar de leerkrachten geen tijd voor hebben. En dan heb ik ook nog af en toe wel eens tijd om midden op de dag, als iedereen op school of werk zit en het heerlijk stil is thuis, lekker iets voor mij zelf te doen. Zo'n luie moeder toch.....!

Beatrijs

2008-05-19T05:24:00.000-07:00

Ik kijk in de spiegel en realiseer me dat er iemand anders staat dan drie jaar geleden. Mijn verhaal klinkt spectaculair, soms voelt het ook zo. Op mijn achtentwintigste, zes weken nadat ik mijn huidige man leerde kennen, raakte ik zwanger. Ik was na twee weken al bij hem ingetrokken. Bij de verhuizing had ik alleen mijn boeken, kleding en een tas vol dromen meegenomen. In de negen maanden die volgden, hebben we samen een relatie opgebouwd, een huishouden draaiende gehouden en onze vorige relaties- die geeindigd waren in een echtscheiding- verwerkt.

Onze zoon werd geboren en ik stopte met de vervolgopleiding die ik toen deed, om fulltime voor hem te gaan zorgen. Omdat er emotioneel en praktisch gezien nog zoveel uit te zoeken was, vond ik het heel prettig met hem thuis te zijn. Maar tegelijk was het ontzettend moeilijk: door onze vliegende start waren we heel wat kennissen en vrienden kwijtgeraakt en probeerden familieleden met moeite ons bij te houden.

We woonden bovendien vrij anoniem in een bovenhuis vlakbij een grote stad, waardoor het aantal nieuwe contacten ook erg beperkt bleef. De beste beslissing ooit was niet om weer opnieuw een baan te zoeken, maar om te verhuizen naar een klein dorp. Na een jaar (en een miskraam verder) richtten we ons eigen lieve huisje in, een eensgezinswoning met hypotheek op basis van één inkomen.

Nu, tweeëneenhalf jaar verder, is onze tweede zoon geboren en voelen we ons erg rijk met nieuwe buren en contacten, met warme aandacht voor elkaar. Ik ga over twee weken weer werken, twee dagen per week met ouderschapsverlof gecombineerd, waardoor ik beide kindjes op tijd van de crèche kan halen. Natuurlijk vliegt het me soms aan: hoe moet ik dat in hemelsnaam combineren. Hoe doen anderen dat??? Hou ik het vol?

Ik geloof dat ik maar probeer vast te houden wat in het verleden ook goed bleek: leven bij de dag en alles wat op je weg komt als een geschenk aanvaarden.

Van Thuisblijfmoeder tot Carrière-oma

2008-04-22T05:03:00.000-07:00

door Annelize van Dijk

Mijn leven verliep tegendraads: op mijn 24e had ik drie kinderen, van wie de oudste drie jaar was. Op mijn 36e ging ik fulltime studeren. In die tijd kon je tot je 47e een studiebeurs krijgen. De kinderen zaten toen op de middelbare school. Op mijn 41e studeerde ik af. Op mijn 46e was ik mede-eigenaar van een bedrijf en werd ik grootmoeder. De kleinzoon, en later zijn zusje, ging mij carrière-oma noemen. Nu ben ik 61, ik werk nog steeds fulltime in het eigen bedrijf en over drie maanden wordt mijn vierde kleinkind geboren.

Het was een bewuste keuze om zelf voor de kinderen te zorgen. Misschien heeft het ermee te maken dat ik twee veel oudere zussen had, van wie de ene thuis was gebleven toen ze kinderen kreeg en de andere doorgegaan met werken; ze was een alleenstaande moeder en moest de kost verdienen. Zo kreeg ik op een ontvankelijke leeftijd twee voorbeelden in de schoot geworpen en daar trok ik mijn conclusie uit: de kinderen, die ik ongetwijfeld zou krijgen, zouden niet naar een crèche gaan. De eerste stapjes, de eerste woordjes wilde ik zelf meemaken. Bovendien zouden mijn peuters ‘s morgens wakker mogen worden wanneer ze wilden. Dat dat voorrecht in één klap voor alledrie de kinderen ophield te bestaan, ontdekte ik toen mijn oudste naar de kleuterschool ging en we elke ochtend in een karavaantje naar school gingen.

Ik was twintig en kreeg een zoon. Dat de vader fulltime bleef werken en ik fulltime moeder werd, stond voor ons vast. Zo wilden we het beiden, al begonnen in die tijd wel steeds meer jonge moeders carrière en kinderen te combineren.

Mijn bezigheden buiten de huiskamer vonden plaats op de basisschool van mijn kinderen: ik werd leesmoeder en ging mee met schoolreisjes. In de avonduren deed ik de opleiding Jeugdleiding Creative Handvaardigheid A en B. Met een rijkserkend diploma ging ik als vrijwilliger de juffen en meesters van mijn kinderen helpen met handvaardigheidslessen. Het was een hele dolle flower-powertijd met geweldige schoolpleinfeesten waar ik al mijn fantasie in kwijt kon. En ik was altijd in de buurt van mijn kinderen.

Hoewel ik me vaak, echt vaak, een dummie voelde als ik moeders sprak die met grote carrières bezig waren, heb ik nooit spijt van mijn ‘volgorde’ gehad. In tegendeel, ik werd een zeer toegewijde studente met een concentratie die ik op mijn twintigste nog lang niet op kon brengen.

In een tijd van grote werkloosheid stond ik daar: een vrouw van 41 met een kersvers doctoraal diploma Scandinavische taal- en letterkunde, zonder relevante werkervaring.

Bereid om alles aan te pakken greep ik mijn kans toen de ICT-sector met sprongen begon te groeien. Als ‘oudere’ kwam ik binnen die sector terecht in een vergaarbak van jonge, werkloze afgestudeerden, maar mijn overtuigende motivatie werd gezien. Bij een opleidingsinstituut voor informatica, leerde ik tekenen en opmaken op de computer. Eerst werkte ik er via een uitzendbureau en na drie maanden kreeg ik een vaste aanstelling als redacteur. Hier leerde ik mijn compagnon kennen, met wie ik nog steeds samenwerk. We schrijven beiden, hij maakt websites en ik werk als redacteur voor uitgeverijen, corrigeer onder andere vertalingen uit het Scandinavisch, ik geef taaltrainingen Nederlands en workshops Schriftelijke Communicatie.

Mijn kinderen hebben mijn carrièrestappen bewuster meegemaakt dan het geval zou zijn als ik hun hele leven al buitenshuis gewerkt had. Ik herinner me de eerste keer dat me dat opviel. Mijn oudste zoon studeerde toen al. Ik stond spekjes te bakken en hij kwam in de keuken een beetje verlegen bij me staan. ‘Weet je, ik vind het echt geweldig wat je allemaal doet, met die studie enzo. Dat wil ik gewoon even tegen je zeggen.’ Tja, dan heb je even zo’n heerlijk gevoel: pffff, ik heb het goed gedaan!

Tegenwoordig zijn het vooral de dochters van wie ik complimenten krijg. Over vroeger en over nu. Dat verbaast me weleens want ik weet dat ik eigenlijk maar wat aangerommeld heb. Nooit de modelmoeder thuis en nooit de modelmoeder met carrièreplanning. Ik ging naar de kroeg, voerde een chaotische huishouding, kookte fantasieloze prakken en kreeg het aan de stok met de vrouwelijke schoolarts die al dat soort zaken denk ik beter op op orde had. Als ik mijn kinderen er nu wel eens naar vraag, zijn vol lof. Bij ons mocht alles, en vriendjes en vriendinnetjes kwamen graag spelen.

En hoe doen mijn dochters het nu zelf? De jongste volgde een mts-opleiding in hout en meubilering, kreeg op haar 22e haar eerste kind en bleef de eerste tien jaar thuis. Nu werkt ze parttime en gaat dat langzaam uitbreiden. Haar oudere zusje heeft hbo-opleiding in de fotografie, kreeg op haar 36e haar eerste kind en is na de geboorte blijven werken. Ze werkte (uit overtuiging) allang 32 uur per week en is dat blijven doen. Ze verdeelt binnens- en buitenshuis werk met haar man. Ze werken beiden in wisseldiensten in het mediapark in Hilversum. Gemiddeld één dag per week is haar vader, als gepensioneerd opa, hun vaste oppas. Dat hij daar tijd voor heeft, daar ben ik weleens jaloers op.

Ten slotte nog de zoon: hij is hoogleraar in de wiskunde, woont en werkt in Chili. Maar in een land van arm of rijk, waar je personeel bent of hebt, is dat een verhaal apart.

Annelize

Mac13

Annelize's persoonlijke website

Annelize schreef onlangs het boek Kleinkinderen! Hierin geeft zij een beeld van opa en oma's in 2007.
Echt een leuk cadeau voor moeder- en vaderdag of voor een verjaardag!

Hetty Luiten

2008-04-22T04:58:00.000-07:00

Hetty Luiten is zesenvijftig en was jarenlang thuisblijfmoeder. Inmiddels is ze gescheiden en wonen haar kinderen op zichzelf. Sinds 1990 woont ze op het Groningse platteland en schrijft daar o.a. kinderverhalen, romantische verhalen, columns en familieromans. Wij interviewden haar!

Kunt u wat over uzelf vertellen?

Ik heet Hetty Luiten. Ik ben 56 jaar en de oudste uit een gezin van acht kinderen. Ik heb de hbs gedaan en dat betekent in elk geval dat de Nederlandse taal er goed ingestampt is. Ik had vond taal en zeker ook buitenlandse talen altijd erg leuk om te leren en mee bezig te zijn. Ik ben getrouwd geweest en heb twee prachtige zoons gekregen die nu 31 en 26 jaar zijn en al een poos niet meer thuis wonen.

Hoe heeft u het thuisblijfmoederschap ervaren?

Ik ben nog uit de tijd dat het heel normaal was dat je stopte met werken als je een kind kreeg. Mijn man en ik hebben het daar niet eens over gehad, het was gewoon zo. Maar vanaf de geboorte van mijn eerste kind miste ik het werk. Ik had het gevoel dat ik thuis mijn hersens niet zo nodig had. Ik had natuurlijk de liefste baby van de wereld, maar ik miste o.a. de vreemde talen, die ik bij al mijn baantjes voor mijn zwangerschap veelvuldig kon gebruiken.

Omdat ik ook bij een Zweeds bedrijf gewerkt had en daardoor al een paar keer in Zweden op vakantie geweest was en zelfs Zweedse vrienden gekregen had, besloot ik om Zweeds te gaan leren. Later werd dat ook nog Deens. In de hoop vertaalster te kunnen worden. Dan had ik ander werk dan stofzuigen en ik was toch thuis voor de kinderen.

Ik vind dat moeders de kans moeten krijgen om te kiezen of ze naast hun werk thuis ook ander werk willen doen. Kinderen hebben hun moeder (of vader!) nodig als ze heel klein zijn en later ook nog. Als een moeder (of vader) thuis wil blijven, moet dat kunnen! Maar ik heb er alle begrip voor dat moeders ook iets anders dan huishoudelijk werk willen doen. Als ik nu kinderen zou krijgen, zou ik proberen halve dagen te gaan werken, maar het moet wel mijn keus zijn en niet door de overheid opgelegd. Bovendien moet het haalbaar zijn met crèches en dergelijke en dat is nu ook niet altijd het geval helaas.

Hoe kwam u op het idee om te gaan schrijven?

Na jarenlange studie ben ik uiteindelijk korte verhalen gaan vertalen voor Nederlandse en Belgische tijdschriften. Het was toen nog erg gebruikelijk dat er elke week een kort verhaal in stond, helaas nu niet meer. Inmiddels vertaal ik ook veel andersoortige teksten. Door die verhalen voor tijdschriften kreeg ik contacten met Scandinavische schrijvers en een van hen vond dat ik zelf moest gaan schrijven. Door de brieven die hij van me kreeg, was hij ervan overtuigd dat ik dat kon. Ik in eerste instantie niet. Hij daagde me uit en samen hebben we een tiental kinderverhalen geschreven die in de Donald Duck gepubliceerd zijn. Hij schreef het plot, ik het verhaal. Daarna moest ik het alleen kunnen, vond hij. En... dat lukte. Ik heb talloze columns geschreven, kinderverhalen, jeugdverhalen, doktersromans en ben uiteindelijk de uitdaging aangegaan om een boek te schrijven, omdat schrijven voor mij een van de leukste dingen bleek te zijn die er bestaan.

Waarom juist het genre familieromans?

Het leek me moeilijk om lezers zo veel woorden lang te boeien. Ik zocht dus iets wat dicht bij mezelf stond, omdat ik dacht dat ik daar het beste in zou zijn, mezelf het meest op mijn gemak zou voelen. Familieromans gaan over het wel en wee in een gezin, familie, en daar wist ik best wat van.

Hoe verliep het uitgeven van uw boeken?

Het kost moeite en energie om als schrijfster aan de bak te komen. Alle brieven van uitgevers die zeggen dat 'jouw boek niet in hun fonds past' of die 'niet zitten te wachten op een nieuwe Nederlandse schrijfster'... Je hebt veel doorzettingsvermogen en moed nodig als je echt je boeken uitgegeven wilt zien.

Ik heb mijn eerste manuscript naar een grote uitgever gestuurd. De redactrice was enthousiast, maar helaas zag de uitgever er geen brood in, omdat ik nog onbekend was. Ook andere uitgevers wilden het niet uitgeven, omdat een 'nieuwe' schrijver een risico is.

Op advies van die eerste redactrice heb ik het boek ook aangeboden aan Uitgeverij Grote Letter Bibliotheek. Ik mocht erbij zeggen dat zij het een geschikt boek vond. Daarom heeft die uitgever het gelezen. Normaal geven ze namelijk alleen maar boeken uit die al in 'kleine' letters bestaan. Het was dus een grote uitzondering dat ze mijn boek namen en in december 2003 uitgaven. In juni komt daar mijn twaalfde boek uit. Ze hebben er duidelijk geen spijt van!

U geeft aan dat het zelf uitgeven van boeken financieel weinig gunstig is?

Soms ben ik eigenwijs. Als die redactrice het een goed boek vond en als de GLB het uit wilde geven, moest het verkoopbaar zijn. Bovendien had ik voor de groteletteruitvoering een mooie recensie gekregen. Dus ben ik uiteindelijk naar Gopher gestapt, een internetuitgever die alleen boeken drukt op bestelling. Ik dacht: Als de uitgevers het risico niet willen lopen, loop ik dat zelf wel. Op deze manier levert het minder op dan bij 'normale' uitgevers, maar doordat ik ook de royalty's van de groteletteruitvoering krijg, is het toch de moeite waard. Bovendien heeft Gopher er al een paar keer voor gezorgd dat mijn boeken als feuilleton in een dagblad geplaatst worden. Een leuke bijverdienste.

Verder heb ik geen ander werk, omdat ik ervoor gekozen heb met schrijven en vertalen mijn inkomen te verdienen. Dus dan moet je af en toe iets gokken. Bij Gopher moet je zelf een hele flinke aanbetaling doen en er moeten aardig wat boeken verkocht worden voor je dat er weer uit hebt. Ik gokte erop dat dat zou lukken en inderdaad, de boeken worden, vooral door de bibliotheken, flink ingekocht, omdat elk boek tot nu toe een goede recensie kreeg van de Nederlandse Bibliotheekdienst.

Doordat ik toch eigenwijs ben doorgegaan en inmiddels al een hele reeks boeken heb uitgegeven, ben ik vorig jaar benaderd door uitgever Zomer & Keuning met het verzoek een boek speciaal voor en over jonge vrouwen te schrijven (een chicklit). Dat heb ik gedaan. Weliswaar onder een andere naam, omdat het een totaal ander genre is, maar wel met veel plezier. 'Taxi!' van Mia Land komt eind mei uit. En de grote uitgever Westfriesland heeft gevraagd of ik voor hen wil gaan schrijven. Mijn eerste boek bij hen komt in november uit in een serie over 'sterke vrouwen'.

Wat zou u moeders aanraden die graag een boek willen schrijven/ uitgeven?

Dat ligt vooral aan het genre. Familieromans worden het meest van alle boeken gelezen, maar het minst verkocht. Ze worden vooral uitgeleend door de bibliotheken. 'Rijk' zal je er dan ook nooit van worden. Maar als je toevallig een literaire thriller zou kunnen schrijven, ligt het heel anders. In elk geval kan je een manuscript het best laten beoordelen door een uitgever. Dus heb je aspiraties op dat gebied - stuur het op aan een uitgever die jouw soort boeken uitgeeft. Mocht het niet lukken, kan je overgaan op 'zelf' uitgeven, maar bereken dan eerst de financiële mogelijkheden, want het kost eerder geld, dan dat het wat oplevert. Ik besef dan ook dat ik ontzettend bof dat mijn boeken wel gekocht en gelezen worden, want er worden ontzettend veel boeken geschreven die nooit uitgebracht of verkocht worden.

Hoeveel tijd kost het schrijven van 1 boek?

Dat is heel moeilijk te zeggen. Eerst moet ik een onderwerp hebben, dan moet ik over voldoende informatie beschikken. Maar als ik eenmaal zo ver ben dat ik denk het te kunnen schrijven, staat het binnen vier weken op papier. Daarna moet ik het nog weer helemaal doorlezen en corrigeren en lezen een paar familieleden het voor me door. Hun opmerkingen en correcties moet ik dan ook weer doornemen. Dan kan het pas naar de uitgever.

Hoe schrijft u een boek?

Ik bedenk eerst een onderwerp en zoek informatie en probeer me helemaal thuis te voelen in het onderwerp, maar verder bedenk ik niets, want het verhaal schrijft zich eigenlijk telkens zelf. Dat is heel grappig om te merken. Soms weet ik zelf niet waarom iemand iets doet en ben ik zelf verbaasd. Tot ik ontdek waarom die iemand dat deed. Ik wist dat zelf echt niet. Het verrast mezelf. Het is zo ontzettend leuk om dat mee te maken, dat de personen hun eigen leven gaan leiden en zelf bepalen wat er gebeurt. Ik blijf natuurlijk wel bij mijn onderwerp, maar soms loopt het heel anders af dan ik eigenlijk gedacht had.
Als ik echt aan het schrijven ben, zit ik rustig zeven dagen per week tien uur achter de computer. Het moet er dan uit! Achter elkaar door.

Zou u een typische dag in uw leven kunnen beschrijven?

Een typische schrijfdag: Als ik wakker word, blijken de mensen over wie het boek gaat, ook al wakker te zijn. Als een film zitten ze in mijn hoofd. Ik zet snel koffie en start de computer, want ik moet er wel bij wezen als er iets gebeurt in die film. Zo snel mogelijk schrijf ik op wat ik 'zie' in mijn hoofd. Het is zo grappig om te merken dat ik mijn gedachten zonder ze echt bewust te zijn, via mijn vingers op het toetsenbord typ.

Soms kijk ik echt verbaasd naar de tekst op het beeldscherm. Ik vergeet me soms aan te kleden en eten doe ik al helemaal op vreemde tijden dan. Het journaal neem ik op. Daar kijk ik later naar, als het uitkomt. Het liefst word ik door niemand gestoord. Als ik door huis loop, loopt de hele familie mee en soms gaan ze gewoon verder met leven en moet ik wel weer gaan zitten om te schrijven. Ze drijven me echt op en dat is een heerlijk gevoel.

Vaak schrijf ik tot ik mijn ogen niet meer open kan houden. Computer uit, naar bed en de volgende morgen gaat het weer op dezelfde manier. Als het boek af is, val ik vaak wel even in een gat. Dan ben ik opeens erg alleen. Alle mensen in mijn hoofd weg, terwijl ze me toch zo'n week of vier vergezeld hadden.

In het boek 'Verstrikt' gaat de moeder voor het eerst weer buitenshuis werken, wat ze als heel prettig ervaart, maar toch enigszins samenvalt met problemen in haar gezin. Is dat toeval?

Toeval is het natuurlijk niet, want als er geen problemen zouden zijn, was het een saai boek geworden en had ik het beter niet kunnen schrijven. Elk boek moet een 'probleem' behandelen om interessant te zijn. Deze problemen zouden echter ook ontstaan zijn als de moeder niet buitenshuis was gaan werken. Ik zie in principe geen verband tussen buitenshuis werken en problemen met de kinderen. Maar soms is de combinatie wel moeilijk en kan je je als moeder afvragen of je wel buitenshuis moet gaan werken. Dat gevecht wilde ik ook duidelijk maken. Ik vind dat je best buitenshuis kunt werken, zolang je maar open blijft staan voor je gezin. Je eigen ontwikkeling is heel belangrijk, maar je hebt die kinderen, dus voor hen moet je ook oog blijven houden. Of je nu wel of niet buitenshuis werkt.

In het boek 'Verstrikt' krijgt een dochter Anorexia Nervosa. Hoe heeft u dit onderwerp aangepakt?

Hiervoor heb ik zowel een moeder als een dochter geïnterviewd. Het waren zeer aangrijpende en uitgebreide interviews, zodat ik het gevoel had er goed genoeg over te kunnen schrijven. Daarnaast heb ik op internet gezocht naar andere verhalen van mensen die dit overkomen was en natuurlijk ook naar medische gegevens. Verder ben ik zelf moeder en kan ik me goed verplaatsen in het gevoel dat er iets ernstigs met je kind aan de hand is. Zo 'goed' zelfs, dat ik zelf moest huilen tijdens het schrijven ervan.

Wat vindt u van de recente interesse in literaire thrillers waardoor vrouwelijke schrijfsters als Esther Verhoef, Simone van de Vught en Saskia Noort in de belangstelling staan? ?

Sinds ik zelf boeken schrijf, lees ik nog maar weinig. Ik ben namelijk bang dat een ander boek mij op een idee brengt en dat zou dan betekenen dat ik een vorm van plagiaat pleeg. Ik wil voor mezelf het gevoel hebben dat ik origineel ben. Maar ik las heel graag boeken van Agatha Christie.

Ik schrijf eenvoudig, gemakkelijk leesbaar. Literair zullen mijn boeken nooit worden, dat heb ik volgens mij niet in me. De door u genoemde literaire thrillers heb ik niet gelezen. De verkoopcijfers van hun boeken zijn bijna ongelooflijk. Dat zou ik natuurlijk ook best willen. En ik zou ook wel een keer een spannend boek willen schrijven, want het is leuk om een nieuwe uitdaging aan te gaan, maar voor mijn gevoel ben ik daar nu nog niet aan toe.

Website van Hetty Luijten

Van Thuisblijfmoeder tot VVD-kamerlid

2008-04-22T04:53:00.000-07:00

Anouchka van Miltenburg (39) is sinds januari 2003 Kamerlid voor de VVD. Daarvoor was ze freelance journaliste en Thuisblijfmoeder! Ze is getrouwd met Chris (44) die parttime werkt en de dagelijkse zorg voor hun gezin op zich neemt.

In 2002 verwierf Anouchka enige bekendheid toen ze het opnam voor vrouwen en mannen die ervoor kozen fulltime voor hun kind(eren) te zorgen, terwijl hun partner kostwinner was. Ze deed dat in het programma Rondom Tien en in een ingezonden opiniestuk naar het Brabants Dagblad.

Ze bestreed het idee dat je het dan verder wel kunt vergeten in de maatschappij, en benadrukte dat, voor haar, emancipatie niet alleen maar arbeidsparticipatie is, maar de mogelijkheid je eigen keuze te maken.

Inmiddels is ze zelf het bewijs dat een periode fulltime moederen niet de doodsklap voor je ontwikkeling en/of maatschappelijke carriere is! Van Thuisblijfmoeder is ze nu Kamerlid voor de VVD geworden.

Centraal daarbij staat haar manier waarop zij en haar partner hun kinderen willen opvoeden: voor het grootste deel door henzelf en niet door derden. Om dit te verwezenlijken is haar man aanzienlijk minder buitenshuis gaan werken, zodat ze slechts anderhalve dag per week opvang nodig hebben. En die opvang wordt bij hen thuis gegeven.

Anouchka's website

Reïntegratie m.b.v. een reïntegratiebureau

2008-04-22T04:46:00.000-07:00

Als je zelf je reïntegratie op de arbeidsmarkt wilt regelen kun je een reïntegratiebureau uitzoeken om je daarbij te helpen. Mireille Olthoff (twee kinderen) en Ginette Vegter (drie kinderen) hebben zo'n reïntegratiebureau en hebben zich gespecialiseerd in de begeleiding van moeders. Centraal staat daarbij dat er een goede balans is tussen werk buitenshuis en het gezin. Wij interviewden Mireille en Ginette!

Hoe kwamen jullie op het idee juist móéders te begeleiden?

Omdat wij erachter kwamen dat er niets specifieks is op het gebied van moeders. Wij zijn zelf werkende moeders en weten uit ervaring hoe stressvol het kan zijn om zorg en werk te combineren. Belangrijk is dat je werk doet waar je ogen van gaan glimmen, waar je energie van krijgt. Daarnaast is de balans van essentieel belang. De balans loopt dan ook als ‘rode draad’ door onze trajecten. Omdat het juist de moeders zijn die vaak uitvallen en in de ziektewet terecht komen, omdat ze de balans kwijt zijn. Wij spelen hierop in.

Kan iedereen zich gewoon maar aanmelden?

In principe kan iedereen zich aanmelden, die op zoek is naar werk of van baan willen veranderen. Ook begeleiden wij vrouwen ‘richting zelfstandig ondernemerschap’.

Verder werken wij voor UWV, de zgn. IRO-trajecten (Individuele Reïntegratie Overeenkomst bij half jaar WW-uitkering), WWB (Wet Werk Bijstand) voor Gemeenten en Outplacement. Maar ook particulieren, nuggers (niet-uitkeringsgerechtigden).

Bij sommige gemeenten is er een speciale pot voor nuggers. Afhankelijk van wat je partner verdient kun je hier een vergoeding voor krijgen. Ben je alleenstaande moeder en heb je een bijstandsuitkering dan krijg je het traject ook vergoed. Kan je geen gebruik maken van bovenstaande regel, dan kun je vaak ook nog wel een gedeelte van de belasting terug krijgen (afhankelijk van je inkomensplaatje) gemiddeld een derde van het bedrag.

Hoe kan iemand zich aanmelden?

Via de site Moeders en Werk.

Wat zijn de kosten van jullie hulp?

Dit is afhankelijk van het traject. Als je het via UWV, Outplacement of WWB doet, worden de kosten vergoed.

Zijn jullie ook in te schakelen via het arbeidsbureau, en dat jullie begeleiding dan vergoed wordt?

Ja, door middel van een IRO-traject, deze kan je aanvragen bij een half jaar werkloos zijn, dat gaat dan via het UWV.

Hoe lang duurt zo'n traject? Is het een kwestie van weken of van maanden?

Onze trajecten duren gemiddeld een half jaar, sommigen langer (IRO/Outplacement).

Zijn het individuele en/of groepsgesprekken? Ook begeleiding via email?

Wij bieden individuele begeleiding. Dat is ook de kracht van onze organisatie. Persoonlijke aandacht en betrokkenheid vinden wij belangrijk. Wij begeleiden persoonlijk. Wel kunnen wij via de mail vragen e.d. beantwoorden.

Stel iemand is jarenlang thuisblijfmoeder geweest, en wil nu weer buitenshuis werken. Wat zouden jullie zo iemand aanraden?

Zorgen dat je werk doet waar je hart ligt, wat je kan combineren met je gezin. Middels een ‘zelfanalyse’ kan je erachter komen, wat je wil, wat je kunt. Kijken waar je kwaliteiten liggen. Als je werkt met plezier, houd je ook genoeg energie over voor je gezin.

Wat kun je als thuisblijfmoeder doen om je kansen later te vergroten, tijdens de periode fulltime moederen?

Jezelf toch proberen te blijven ontwikkelen, misschien een cursus gaan doen. Op de hoogte blijven van bepaalde ontwikkelingen van de arbeidsmarkt.

Hoe groot schatten jullie de kansen voor herintreding van tbm's in?

Afhankelijk van opleiding en ervaring, toch gemiddeld 6 maanden.

Werken jullie ook met eerder verworven competenties*?

EVC’s (Eerder Verworven Competenties). Mocht je geen diploma hebben als secretaresse, maar wel vele jaren ervaring, dan kun je middels EVC dit laten ‘verzilveren’. Bepaalde scholen bieden de mogelijkheid hiervoor.

Hebben jullie een algemeen advies voor thuisblijfmoeders?

Je moet doen wat je hart je ingeeft. Als je thuis bij je kinderen wilt blijven, moet je dat zeker doen. Ben je van plan om straks wel te gaan werken als bijvoorbeeld de kinderen naar school gaan, kijk dan of je misschien een cursus of opleiding in de tijd die je bij huis bent, kunt gaan doen.

Praktijkvoorbeeld!

De hulpvraag:

Hoe kom je aan de bak (in een kleine baan, niet meer dan 3 dagen) als 'oudere' moeder? Ik ben een (hoog opgeleide) moeder van 40 met een dochter van bijna 2, voor wie ik alleen zorg. Mijn oorspronkelijke vak,onderwijs, vind ik te zwaar (hoge werkdruk, stress, werk mee naar huis) om te combineren met de zorg voor haar.
Je hoort natuurlijk vaak dat moeders echt wat meer zouden moeten werken, en het is niet mijn keus om volledig thuis te zijn, omdat ik het een erg geïsoleerd bestaan vind. Ik wil graag in deeltijd werken, max 24 uur en zal dit ook echt moeten straks, anders kom ik in de bijstand.

Maar ik ben er een tijdje uit geweest en ontdek nu dat het erg moeilijk is om weer aan de slag te komen, ook in 'simpele' baantjes , zoals receptie of verkoop. Ik vermoed dat het met mijn leeftijd en beschikbaarheid te maken heeft ; de arbeidsmarkt vraagt toch veelal een jong- dynamische en flexibele instelling.

Antwoord:

Wij kijken wat iemand kan en vooral wil. Ook brengen we de competenties in kaart, zodat de kandidaat een goed beeld krijgt van zichzelf. Sollicitatietraining is een onderdeel van het traject evenals jobhuntingsactiviteiten. Dit zijn een paar onderdelen, het is te uitgebreid om dit allemaal even weer te geven in een paar regels. Wij hebben onze eigen methodiek. Maar wij hebben in principe korte trajecten, waarin wij streven naar snelle uitstroom richting de arbeidsmarkt. De balans tussen werk en gezin lis onderdeel van onze trajecten.

Wij stromen vele moeders uit van eind dertig, begin 40. Toegegeven 45+ wordt wat moeilijker, maar is toch niet onmogelijk. Zijn zeker nog wel mogelijkheden.

Ook kan je erover na gaan denken om iets voor jezelf op te gaan starten. Hierin biedt Moeders & Werk ook ondersteuning.
Ben het met je eens, maar de banen zijn er wel. Wij weten niet wat je opleiding en ervaring is, maar wij ontdekken toch dat moeders van eind dertig of begin veertig nog goed in de markt liggen. Soms moet je inderdaad wat water bij de wijn doen. Met ervaring zijn er vele secretaresse banen (part-time), maar heb je wat minder ervaring, moet je misschien meer aan callcentrawerkzaamheden denken

Moeders & Werk kijkt wat de mogelijkheden zijn, alvorens we een traject ingaan.. Ook hierin ben je afhankelijk van opleiding en ervaring. Ook hebben wij contacten met bedrijven, die middels een opleiding een baangarantie bieden. Bij sommige bedrijven werk je op rooster en kan je voorkeururen aangeven. Er zijn ook bedrijven die werk bieden onder schooltijden, helaas zijn dit nog niet heel veel. Moeders & Werk heeft wel enkele contacten met bedrijven die dit wel bieden. Het is wel handig om een oppas in te schakelen voor eventuele opvang na schooltijd.

Zorg ook altijd dat je contacten hebt met andere moeders, zo kun je elkaars kinderen af en toe opvangen (vangnet).

Voor meer informatie over Moeders & Werk Reintegratie en loopbaanbegeleiding:
Kijk gerust op onze site:
www.moedersenwerk.nl

Achtergrondinformatie en links van de redactie

CWI
CWI staat voor Centrum voor Werk en Inkomen. Samen met zgn. 'ketenpartners UWV en de gemeentelijke sociale dienst vormt het CWI de 'keten voor werk en inkomen'. Het CWI, UWV en de gemeente werken nauw samen, het liefst zelfs onder 1 dak. Hun gezamenlijk doel is mensen aan een baan te helpen.

UWV
UWV staat voor Uitvoeringsinstituut Werknemers Verzekeringen. Deze organisatie komt voort uit een fusie tussen een aantal organisaties: Gak, Cadans, Uszo, GUO en SFB. Al deze organisaties zijn uitvoeringsinstellingen; instellingen die zorg dragen voor het uitvoeren van verzekeringen en uitkeringen en alle bijkomende zaken.

Belangrijkste taken UWV

Beoordelen van het recht op een WAO- en WW-uitkering, dit heet claimbeoordeling. Voor de WAO-uitkering gebeurt dit door de WAO-keuring, die UWV zelf uitvoert. Een WW-uitkering moet worden aangevraagd bij het CWI.
Verstrekken van WW- en WAO-uitkeringen
Heffen en innen premies (van werkgevers en werknemers)
Toetsen reïntegratie-inspanningen werkgevers en werknemers
Verstrekken REA-middelen
Beheer van fondsen (AoF, AoK, AfJ, AfZ, Awf, UfO en TF)
Budgettering uitvoeringskosten
Registratie werknemersbestand

UWV voert ook de “oude” Ziektewet uit: voor mensen die hieronder vallen verzorgt UWV de controle en betaalt het ziekengeld uit en is medeverantwoordelijk voor de reïntegratie.

Hoe ga je om met stereotypes en vooroordelen?

2008-04-21T04:58:00.000-07:00

Als thuisblijfmoeder krijg je te maken met stereotypes vanuit de maatschappij en je omgeving. Hieronder vind je er 10 met daarbij een manier waarop je er mee om zou kunnen gaan.

Thuisblijfmoeders werken niet: "Wèrk je er ook bij????"

Uit jullie reacties kwamen een aantal uitspraken naar voren die dit idee illustreren. Iemand noemde de term 'geraniummoeder', een ander vertelde dat haar omgeving haar vroeg of ze nu de hele dag sherry ging drinken, en een ander tbm vertelt dat vrienden tegen haar zeiden dat ze de hele dag op de bank in de zon kan liggen. Hieruit komt een beeld voor van een luxeleventje, één lange vakantie.

Het werk dat tbm's doen is onzichtbaar. Je ziet het pas als het níét wordt gedaan. Een reden dat het onzichtbaar is, is omdat er geen waarde aan wordt gehecht. Tenzij het natuurlijk buiten de deur wordt gedaan, want dan is het plotseling wel werk met een bijbehorend salarisstrookje. Het werk van een tbm wordt niet erkend als werk waarvoor je vaardigheden en talenten nodig hebt, sterker nog, het wordt meer geïnterpreteerd als het weggooien ervan. Geen wonder eigenlijk dat mensen vragen wat je toch de hele dag doet!

Hoe kun je hiermee omgaan

Erken zelf je vaardigheden en werk! Sommige vrouwen noemen zichzelf gezinsmanager, anderen persoonlijke coach.
Een routine antwoord kan zijn: "Ik zorg fulltime voor mijn kinderen en zorg voor het huishouden."

Wat je antwoord ook is: erken je waarde en vaardigheden. Als je dat niet doet blijft je werk onzichtbaar. Zeg niet als mensen vragen wat je de hele dag doet: "Ach niks, een beetje met mijn kinderen spelen, en wat boodschappen."

Het werk van een tbm heeft geen waarde

Zo lang het werk thuis onzichtbaar blijft kan het moeilijk zijn een gevoel van prestatie te krijgen, vooral als je gewend was aan een salarisstrookje dat elke maand je waarde aan je vertelde. Tel daarbij op het gebrek aan waardering vanuit de maatschappij en je krijgt soms zelf zelfs het gevoel dat wat je doet niets voorstelt.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Je kunt je werk in een theoretisch salaris uitdrukken: bereken hoeveel opvang voor je kinderen kost, een werkster, kant-en-klaar-maaltijden enz. In Amerika werd de waarde van het werk van een thuisblijfmoeder eens op 52.000 dollar gesteld, wat neer komt op zo'n 70.000 euro per jaar!!!

Een andere manier om de van je werk vast te stellen is in termen van 'kwaliteit van leven'. Wat is de prijs van jouw aanwezigheid voor je kind wanneer het huilt en jij kunt het troosten? Wat is het je waard dat als je kind ziek is jij er bent? Wat is de vermindering van stress en zorgen waard die de combinatie baan-kinderen vaak veroorzaakt?

Alleen jij weet de waarde hiervan voor jou en je gezin. Val niet in de valkuil te denken dat omdat de maatschappij er geen waarde aan hecht, het dus ook geen waarde heeft!

Zorg dat je andere manieren vindt om je waarde te bevestigen. Bijv. door het bijhouden van een dagboek voor bijzondere momenten, doelen stellen en afstrepen als ze behaald zijn. En zoek collega moeders! Zij zullen je werk wel waarderen.

Tbm's zijn saai, en hebben niks te vertellen

Vaak wordt gedacht dat als je de hele dag met kleine kinderen optrekt je interessegebied zich verkleint tot: kleine kinderen. Veel tbm's hebben het gevoel te moeten bewijzen dat ze intelligente personen zijn, en niet alleen maar over zindelijkheidstraining kunnen praten.

Zoals een tbm zei: "Een baan hebben betekent dat je intelligent bent, als je geen baan hebt moet je dat eerst maar eens bewijzen." De ironie is dat tbm's vaak een bredere horizon hebben dan de gemiddelde burger! Niet alleen lezen ze veel over hun grootste project: kinderen, maar tbm's zijn vaak ook goed op de hoogte van onderwijs, medische zaken en plaatselijke politiek. Daarnaast springen tbm's vaak bij op school en zijn actief in vrijwilligerswerk.

Als tbm kun je je op allerlei gebieden ontplooien. Zelf ben ik sinds ik tbm ben vrijwilligster bij de spelotheek geweest, cursusleidster Samen Bevallen, contactpersoon voor de kerk, en ben twee moedergroepen gestart. En natuurlijk deze website ontwikkeld.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Net als bij punt 1 door je bewust te zijn van je eigen vaardigheden en kennis! Laat zien wat je hebt!

Tbm's zijn traditionele conservatieve vrouwen die niet in gelijkwaardigheid geloven

Tbm's zijn een hele diverse groep! Er zijn inderdaad traditionele conservatieve vrouwen, maar ook feministes die tbm zijn.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Wees jezelf. Laat zien dat tbm zijn niet betekent dat je niet in emancipatie, feminisme en gelijkwaardigheid gelooft.

Tbm's verliezen hun ambities, doelen en prestatiedrang

Je vaardigheden erkennen die je gebruikt als tbm wil niet zeggen dat de vaardigheden die je in je baan gebruikte hoeft te verliezen. Ook die maken deel uit van wie je bent.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Als je daar behoefte aan hebt zoek dan een gebied waarop je je oude vaardigheden in kunt zetten. Was je erg prestatiegericht, dan zou je bijvoorbeeld een teamsport kunnen gaan doen en daarbij deel nemen aan competities.

Aangezien je tbm bent moeten je huis en je kinderen er perfect uit zien

Helaas is dit een beeld wat we ons zelf vaak opleggen. Omdat je fulltime thuis bent om voor je kinderen te zorgen, moet je ook steeds leuke dingen met je kinderen doen. Een tbm zei: "Ik heb altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg ben, en ik voel zo veel druk om perfect te zijn. Het voelt alsof mijn zelfbeeld helemaal is opgehangen aan mijn kinderen en huis. Als mijn huis niet keurig is, en mijn kinderen welgemanierd, dan doe ik het niet goed."

Soms voelen tbm's zich schuldig omdat ze behoefte hebben aan tijd voor zichzelf. We zijn tenslotte tbm's en dat betekent toch 26 uur werken per dag, acht dagen per week.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Weet wat je wilt dat je baan is: wat zijn je doelen? Ben je thuis voor je kinderen of voor het huishouden. Wat vind je belangrijk? Laat het beeld van de supermoeder los. Zelf heb ik inmiddels een weekschema ontwikkeld met bepaalde werkzaamheden op bepaalde dagen. Heb ik die gedaan dan ben ik ook echt klaar, en de rest van de tijd is voor de kinderen.
Geef jezelf toestemming om een slechte dag te hebben. Om moe, verveeld en gefrustreerd te zijn, net zoals in elke baan. Je hoeft niet perfect te zijn.

Tbm's zijn altijd thuis

"Het lijkt me vreselijk zo tussen vier muren de hele dag," zei een vriendin tegen een tbm. De term thuisblijfmoeder wordt soms te letterlijk genomen. Vandaar waarschijnlijk ook de term geraniummoeder.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Het is beslist niet nodig de hele dag thuis te zijn als thuisblijfmoeder! Het thuisblijf aspect heeft betrekking op het niet buitenshuis werken, het is niet een verplichting bìnnen te zijn. Als tbm neem je ook deel aan het maatschappelijk leven buiten de deur: vrijwilligerswerk, contacten met collegamoeders, spelotheek, activiteiten op school, cursussen enz. Voel je niet schuldig als je een uithuizige tbm bent.

Tbm's zijn parasieten die teren op de zak van hun man en de maatschappij

Dit stereotype ben ik de laatste tijd verschillende keren tegengekomen in de media. Een bijzonder onaangenaam beeld vind ik.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Het is toch te gek dat je een parasiet zou zijn als je zelf voor je kind wilt zorgen?! Er is niets belangrijker dan te zorgen dat je kind evenwichtig opgroeit. Je zorgt letterlijk voor de toekomst, en levert daarmee een belangrijke bijdrage aan de maatschappij.

En w.b. teren op de zak van je man: de partner spaart een flink bedrag uit aan kinderopvang en huishoudelijke hulp. Meer dan jij 'verteert'. Dit hele stereotype hangt sterk samen met het idee dat tbm's niet werken. Bovendien wordt de keuze voor thuisblijfmoederschap of huismanschap toch gezamenlijk gemaakt: door beide partners. Hier wordt aan voorbij gegaan en de vrouw wordt een parasiet en de man haar slachtoffer. Is dat wat het feminisme bereikt heeft? De vrouw is niet meer het slachtoffer van haar partner, maar andersom?

Als je je geraakt voelt door dit stereotype bedenk dan weer wat je 'baan' is, en wat je doelen zijn, en kom tot de conclusie dat je wel degelijk werkt!

Tbm's zijn dom

Ja hoor daar is tie weer. Staatssecretaris Verstands uitspraak dat vrouwen die thuisblijven voor hun kinderen dom zijn. De reden dat ze dat zijn is volgens Verstand omdat ze niet economisch zelfstandig zijn. Uiteraard is het belang van economische zelfstandigheid onmiskenbaar, maar waarom moet dat betekenen dat je niet meer zelf je kinderen kunt opvoeden??

Hoe kun je hiermee omgaan?

Hoe kan het dom zijn je kinderen een goede veilige basis te bieden?

Tbm's bederven het voor andere vrouwen. Ze benadelen het feminisme

In de jaren 60 was het nog de norm dat vrouwen 'huisvrouw' werden. Door de tweede feministische golf hebben vrouwen nu gelijke kansen als mannen op de arbeidsmarkt. Door als vrouw niet gebruik te maken van de verworvenheden van de emancipatie zouden tbm's andere vrouwen benadelen. Maar het grote feministische hangijzer van nu is keuzevrijheid: dat een vrouw gewaardeerd wordt om haar werk, waar ze dat ook uitvoert, zo lang ze het in vrijheid heeft gekozen.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Beschouw jezelf als een feministe! Feminisme staat voor keuzemogelijkheden voor vrouwen en gelijkwaardigheid. Het belangrijkste is dat je als vrouw zelf kunt kiezen. Dus als jij er voor kiest zelf je kinderen op te voeden en te verzorgen dan zou het feminisme dat moeten ondersteunen.

Thuisblijfmoeder Survivalkit!

2008-04-21T04:56:00.000-07:00

Thuisblijfmoeder Survivalkit: 10 dingen die elke Thuisblijfmoeder moet weten

Je hebt maar één kans om je kinderen op te voeden en op te zien groeien. Heb je ooit iemand gehoord die op zijn sterfbed zei: "Ik wou dat ik meer tijd aan mijn baan had besteed."?

Jouw werk is het belangrijkste dat er is! Je zorgt letterlijk voor onze toekomst! Economen erkennen dat je bijvoorbeeld een bijdrage levert aan de economie, door te zorgen voor het Menselijke Kapitaal. Letterlijk!

Contacten met collega moeders zijn essentieel. Word lid van een moedergroep of start er zelf één. Zet een oproep op Het Moederfront, http://www.hetmoederfront.nl, en maak gebruik van bestaande netwerken, zoals cursussen babymassage, ouder-kind zwemmen, muziek op schoot, babygym, voorleesuurtje bibliotheek.

Zorg voor tijd voor jezelf, om afstand te nemen en op te laden. Kijk eens in de rubriek Have a Break om te lezen hoe andere Thuisblijfmoeders dat doen.

Breng structuur aan in je dagen en weken. Vind je dat lastig word dan lid van één van de mailinglists op huishoudelijk gebied. Word lid van het Engelstalige Flylady of van de Nederlandse versie Kaat Mossel.

Volg een cursus of opleiding voor intellectuele stimulans.

Heb je een last van de Thuisblijfmoederblues? Onderneem iets, wat dan ook. Doe iets dat steeds is blijven liggen. Van het voldane gevoel van gedane arbeid knap je gegarandeerd op.

Plan 1 keer per maand een uitje met je partner. Bespreek de lopende zaken, en bekijk elkaar weer eens als partner

Waardeer jezelf. Jij hebt het lef om je eigen weg te gaan, buiten het veilige kader van een baan. Straal dat uit! Laat je niet uit het veld slaan door neerbuigende reacties, als "Oh, dus jij werkt niet."

De Thuisblijfmoederblues willen niet zeggen dat je een foute keuze hebt gemaakt, en een baan moet gaan zoeken. Gebruik ze als kans om jezelf op nieuwe terreinen te ontwikkelen. Mis je collega's? Zoek je nieuwe collega's op. Vind je je kind eerlijk gezegd nogal saai? Doe een cursus of opleiding. Heb je het gevoel dat je alleen maar thuis zit? Zoek vrijwilligerswerk! Er zijn vele mensen die op je zitten te wachten.

"Two roads diverged in a wood, and I took the one less traveled by,
And that has made all the difference."

From "The Road Not Taken"
By Robert Frost

Familie ondernemersplan

2008-04-21T04:54:00.000-07:00

Familie ondernemersplan

Een gezin kun je beschouwen als een kleine onderneming. Het runnen van een gezin is één van de meest omvangrijke functies en vergelijkbaar met die van een manager. Het heeft de zelfde verantwoordelijkheidsgebieden als een bedrijf: leiderschap, administratie, financiën, communicatie, educatie, groei en het stellen van doelen. En afhankelijk van je doelen organiseer je het runnen van het gezin op zo'n manier dat die doelen verwezenlijkt kunnen worden. En net zoals je met een gefundeerd plan een onderneming start, kun je ook een plan maken als je thuisblijfmoeder wilt worden. Zo zul je niet voor vervelende verrassingen komen te staan, en kun je een weloverwogen beslissing nemen. Gebruik alle voorgaande onderwerpen bij 'de keuze' ter inspiratie voor het invullen van je eigen ondernemersplan.

1. Doel

1.1. Wat is je doel als thuisblijfmoeder?
1.2. Wat wil je in het algemeen bereiken door thuisblijfmoeder te worden?

2. Rollen van het management team

2.1. Partner
2.2. Jij
2.3. Kinderen

3. De kinderen

3.1. Welke normen en waarden wil je je kinderen meegeven?
3,2. Hoe zal jouw aanwezigheid thuis hieraan bij kunnen dragen?
3.3. Wat vinden de kinderen ervan als jij fulltime thuis bent?

4. Budget

4.1. Inkomen: salaris, rente, secundaire arbeidsvoorwaarden( medisch/tanden, levensverzekering, pensioenplan), anders.
4.2. Uitgaven: huis, water/gas/licht, verzekeringen, sparen, belasting, creditcards, onderhoud en reparaties, boodschappen, uitjes, kleding, medisch, dieren, sport/recreatie kinderen, anders
4.3. Wat zijn we bereid om op te geven om de uitgaven in evenwicht te brengen met het gereduceerde inkomen. Wat willen we niet opgeven?
4.4 Hoe lang gaan we oefenen op leven met 1 inkomen?
Als je snel een globaal inzicht van je werkelijke inkomen wilt hebben, gebruik dan de eenvoudige formule in het onderstaande kader om je reële inkomen te schatten door je uitgaven van je salaris en andere inkomsten af te trekken.

5. Vaardigheden onderhouden

5.1 Ga je bestaande werkcontacten onderhouden? Zo ja noem ze.
5.2 Wat ga je doen om vaardigheden up-to-date te houden of om nieuwe te ontwikkelen?
5.3 Ga je cursussen volgen?
5.4 Waar breng je de kinderen als je cursussen volgt?
5.5 Blijf je lid van professionele organisaties? Zijn er nieuwe groepen waar je je bij aansluit?
5.6 Heb je professionele certificaten die geregeld vernieuwd moeten worden?

6. Lange termijn doelen

6.1 Hoe lang blijf je thuis? Heeft je partner de mogelijkheid van overwerk als dat financieel nodig zou zijn?
6.2 Ga je als dat nodig is parttime werken? Zo ja, binnenshuis of buitenshuis? Wat is maximum aantal uren. Waar laat je dan de kinderen?
6.3 Plan een datum om dit plan te evalueren en te bekijken of je je doelen verwezenlijkt.

Twintig moeders aan het woord

2008-04-21T04:50:00.000-07:00

Hieronder vind je twintig motivaties van verschillende vrouwen voor hun keuze voor het thuisblijfmoederschap. Het zijn persoonlijke keuzes; sommige zullen je aanspreken, andere weer niet. Als je aan het overwegen bent thuisblijfmoeder te worden kunnen de onderstaande motivaties je misschien helpen bij je keuze. Ben je al thuisblijfmoeder dan kun je onderstaande punten zien als een stukje bevestiging.

1. Ik ben de beste persoon om mijn kind op te voeden; niemand anders kan het zo goed als ik.

Als ouders ben je per definitie emotioneel betrokken bij je kind, en daarmee het meest gekwalificeerd. Opvoeding kan een typisch geval zijn van: "Als je wilt dat iets goed gebeurd, dan moet je het zelf doen."

2. Ik wil niets missen van de kindertijd van mijn kind.

Een fulltime baan betekent vaak dat je je kind alleen 's avonds en in het weekend ziet, en veel moeders of vaders vinden dat niet genoeg. Wanneer een zwangerschap moeizaam verlopen is, of moeilijk tot stand kwam werkt dit soms als extra argument om thuis te blijven. Een moeder zei hierover: "Ik kon eerst geen kinderen krijgen en moest vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan. We dachten, waarom zouden we zoveel tijd en geld besteden aan het krijgen van een kind, en dan iemand anders betalen het op te voeden."

3. Ik werd verliefd op mijn kind

Er zijn moeders die er vast van overtuigd waren na de geboorte van hun kind weer terug te gaan naar hun baan; tot ze hun kind voor het eerst vasthielden. Een vrouwelijke advocate zei hierover: "Het is makkelijk te praten over de combinatie van kinderen en werk, tot je het ook echt moet doen."

4. Ik heb een hechtere band/ diepere relatie met mijn kind omdat ik thuis ben

Veel moeders geloven dat door thuis te blijven ze een diepere, betekenisvollere relatie met hun kind ontwikkelen.

5. Mijn kind opvoeden is een baan die er echt toe doet

Je investeert in de toekomst, en het is de enige baan waar je werkelijk onmisbaar bent.

6. We voeden onze kinderen op met ònze normen en waarden

7. Ik ben de eerste lerares van ons kind

De eerste jaren van het leven van het kind zijn belangrijk voor de ontwikkeling van zijn persoonlijkheid en wereldbeeld, en veel moeders willen de leermogelijkheden hiervan niet missen. Kinderen kunnen profiteren van veel meer individuele aandacht dan in een kinderdagverblijf. Je kinderen dingen leren is een intellectuele uitdaging, en je moet soms ver in je geheugen graven om de antwoorden te vinden op alle vragen.

8. Ik hoef me geen zorgen te maken over het kwaliteitsuurtje

Een van de grote voordelen van een thuisblijfmoeder zijn is dat je veel tijd hebt om met je kind door te brengen. Geen gehaast of gestress. Eén moeder definieert kwaliteitstijd als volgt: kwalitatieve tijd is er zijn exact op het moment dat je kind je nodig heeft, en niet aan het eind van de dag als jìj tijd hebt ingepland.

9. Ik ben niet gestresst van werken in twee fulltime banen

Het kan moeilijk zijn jezelf zowel op je werk als thuis bij je kind 100% in te zetten

10. Ik hoef me niet schuldig te voelen, of zorgen te maken hoe mijn kind verzorgd wordt als ik er niet ben

Soms is het heel moeilijk opvang te vinden waar je tevreden over bent, soms is het financieel onaantrekkelijk, doordat opvang te duur is. Afgezien hiervan voelen sommige vrouwen zich bezwaard als ze hun kind wegbrengen. Vooral als het kind letterlijk van ze afgepeld moest worden na aflevering op de crèche.

11. Ik ben mijn eigen baas, en kan zelf mijn tijd indelen

Als thuisblijfmoeder hoef je niet verantwoording af te leggen aan een baas; jij bent degene die je dag bepaalt en het werk dat je verricht. Er is veel vrijheid! Je hebt thuis vaak meer flexibiliteit dan in de meeste banen.

12. Ik heb meer mogelijkheid voor persoonlijke groei

Als thuisblijfmoeder heb je tijd voor introspectie en zelfbewustwording. Er zijn natuurlijk dagen waarop je je alleen maar rot rent, maar er zullen ook dagen zijn waarin je wat tijd vindt voor jezelf. En, eindelijk een voordeel van de saaiheid van huishoudelijk werk: het geeft je de ruimte je gedachten de vrije loop te laten.

Verder vraagt het omgaan met kleine kinderen heel wat van je creativiteit en geduld. Je wordt flexibel, een hele goede planner en organisator. Veel thuisblijfmoeders vertellen dat het thuisblijfmoederschap hen veranderd en verrijkt heeft.

13. Ik kan een bedrijf vanuit huis beginnen

Ook al ben je fulltime thuis, dat hoeft niet per se te betekenen dat je geen geld kunt binnen brengen. Sommige vrouwen werken vanuit huis; ze doen dat tijdens de dutjes van hun kinderen, in de avonduren en in de weekends. Op http://www.moedersthuiswerk.blogspot.com vertellen moeders over hun ideeën.

14. Opvoeden is leuk werk

Een andere reden om thuis te blijven bij de kinderen is omdat het leuk is! Het is leuk om je kinderen te zien spelen en te zien hoe ze zich ontwikkelen. De mogelijkheid hebben met je kind op de grond te liggen en te puzzelen, verstoppertje te spelen, samen te verven, cake te bakken enz. is heel waardevol.

15. Opvoeden is werk dat zich richt op mensen, niet op dingen

Veel moeders vertellen dat sinds ze thuisblijfmoeder zijn ze zich meer richten op het onderhouden en aanknopen van vriendschappen. Daar heb je vaak minder tijd voor als je een baan hebt.
Een ander voordeel is meer tijd voor je partner! Je hoeft je niet schuldig te voelen als je samen uitgaat, want je bent er de hele dag voor je kinderen geweest.

16. Als thuisblijfmoeder meer tijd voor mensen om je heen

Als thuisblijfmoeder kun je meer betrokken zijn bij de plaats en omgeving waar in je woont. Er is ook veel vrijwilligerswerk dat boeiend is.

17. Thuisblijfmoederschap brengt rust in het leven

Als éé van beide ouders thuis blijft bij de kinderen brengt dat een heleboel rust met zich mee. Geen gehaast omdat de kinderen nog naar de crèche of oppas gebracht moeten worden; geen gestress om op tijd weer terug te zijn.

18. Ik ben er als mijn kind me nodig heeft

Het is geen probleem als je kind ziek wordt: je hoeft niet je werkgever te bellen en uit te leggen dat je niet kunt komen. Als je kind verdrietig uit school komt omdat er iets fout ging ben je er om hem te troosten.

19. Door 'sequencing' kan ik genieten van mijn tijd thuis en daarna weer gaan werken als ik er klaar voor ben

Joanne Brundage, de oprichtster van de Amerikaanse ondersteuningsgroep FEMALE, vroeg: Wat is dit voor waanzin van doen alsof je geen leven hebt buiten je carrière? Wat is er mis met kinderen krijgen en er voor zorgen? Gezien een levensverwachting van 76 jaar, waarom kunnen vrouwen niet vijf jaar uit hun carrière nemen om thuis te blijven?

Sequencing is een term van Arlene Rossen Cardozo, die zegt dat de enige manier voor een vrouw om alles te hebben is, is door alles te doen, maar niet allemaal tegelijk. Zij geeft drie stadia: eerst fulltime werken, daarna thuis voor de kinderen zorgen, en daarna opnieuw deel nemen aan het arbeidsproces.

20. Mijn kinderen opvoeden is mijn beroep

Moeder zijn kan gezien worden als een fulltime baan.

De toekomst

2008-04-21T04:46:00.000-07:00

Veel vrouwen maken de beslissing thuisblijfmoeder te worden voor een beperkte periode. Wanneer de kinderen bijvoorbeeld naar de middelbare school gaan kiezen vrouwen er soms voor weer een baan te zoeken. Daarnaast is een veelgehoord argument dat als je nu stopt met je baan je er in de toekomst 'niet meer tussen komt'. Soms lopen huwelijken stuk, of verliest je partner zijn baan.

Het is daarom handig om je vaardigheden en kennis 'up-to-date' te houden, zodat als je dat wilt je weer deel kunt gaan nemen aan het arbeidsproces.

Top 7 tips voor de toekomst

1. Houd werkcontacten vast
Als je een leuke baan had waar je wel naar terug zou willen in de toekomst houd dan contact met je ex-collega's. Ga naar
informele bijeenkomsten van je werk (zoals pensionerings of promotiefeestjes). Laat ze zien dat ook al ben je thuis, je bent
niet dood! Stuur kaartjes bij verjaardagen e.d.

2. Blijf op de hoogte van de ontwikkelingen op je voormalige werkplek

3. Volg regelmatig cursussen om up-to-date te blijven

4. Blijf lid van professionele organisaties

5. Houd vakliteratuur bij

6. Gebruik het internet om van de laatste nieuwtjes op de hoogte te blijven.

7. Bedenk dat de wereld je ziet, zoals jij jezelf ziet. Dus zet een positieve toon: straal het air van een competent professioneel
persoon uit, en anderen zullen jouw ook zo zien.

Je partner

2008-04-21T04:39:00.000-07:00

Hoe reageert je partner op je idee om thuisblijfmoeder te worden? Veel partners reageren weinig enthousiast vanuit financiële overwegingen. Soms zijn bepaalde schulden aangegaan vanuit de veronderstelling dat er twee inkomens zouden zijn. Soms is de partner bang dat met 1 inkomen niet meer dezelfde levensstijl te handhaven is; wat vaak ook terecht is overigens.

Oppervlakkig bezien heb je meer geld als er twee mensen geld inbrengen. Maar dit hoeft niet perse waar te zijn: ja er komt meer geld binnen, maar of je nou ook meer overhoudt na aftrek van alle kosten valt nog te bezien. Zet de financiële punten op een rijtje zoals bij 'financiën' is beschreven.

Afgezien van de financiële kanten vragen partners zich soms ook af wat je dan van plan bent om te gaan doen de hele dag: Maak een schema! Plan tijd voor activiteiten met de kinderen tijd voor het huishouden e.d.

Overwegingen voor de partner

Hoe vind je het de enige kostwinner te zijn?
Heb je plezier in je huidige baan?
Zijn er mogelijkheden voor overwerk of groei? Zo ja, wil je daar gebruik van maken?
Hoe ga je grotere financiële verantwoordelijkheden combineren met je gezinsleven?
Hoe zorgen we voor gelijkwaardigheid
Hoe maak je een gelijkwaardige verdeling van taken en verantwoordelijkheden? Ga je taken en werkzaamheden formeel verdelen?
Neem je de traditionele rolverdeling van man als kostwinner, vrouw verantwoordelijk voor het runnen van het huishouden of ga je de taken anders verdelen.
Respecteer je elkaars rollen?

Wederzijdse verwachtingen

Wat verwacht jij van je partner?
Wat verwacht je partner van jou?
Zijn de wederzijdse verwachtingen reëel?

Ondersteuning partner

Het is essentieel dat je partner achter het idee staat dat je thuisblijfmoeder wordt. Zijn jullie het met elkaar eens over een verandering in levensstijl? Zo niet, in hoeverre kun je dan toch met elkaar meegaan?

De financiën

2008-04-21T04:32:00.001-07:00

Is het financieel haalbaar?

Ik hoor het regelmatig: 'Wíj kunnen het ons niet veroorloven te leven van één inkomen!' en vervolgens gaan ze twee keer per jaar op vakantie.

Je hoort vaak dat mensen zeggen dat ze niet een inkomen kunnen missen, en dat thuis blijven bij de kinderen niet een optie is.

Maar, als je eens kritisch naar je inkomsten en uitgaven kijkt blijkt dat er vaak heel veel mogelijk is! Laat geld niet de barrière zijn om thuisblijfmoeder te worden, als dat is wat je wilt.

Breng je financiën in kaart

Dit kun je doen op twee manieren. De eerste manier is door categorieën van je uitgaven te maken: hypotheek, water/gas/licht, boodschappen, vervoer, kleding enz. Maak een tabel met 12 kolommen (voor elke maand 1) en vul per maand voor elke categorie in hoeveel je eraan uit hebt gegeven. Deel het totaal van 12 maanden door 12 en je gaat patronen in je uitgavenpatroon zien. Constateer je bijvoorbeeld dat er in mei en oktober altijd hoge kosten gemaakt moeten worden zet daar dan geld voor opzij op een aparte rekening. Vergelijk je inkomen met je uitgaven.

Een tweede manier is een maand lang zorgvuldig al je uitgaven bijhouden. Neem altijd een notitieblokje mee, en schrijft zelfs de kleinste uitgaven nog op. Bijvoorbeeld het kwartje dat je betaalt om ergens naar het toilet te kunnen. Verdeel je uitgaven in twee categorieën: uitgaven waarover je geen controle hebt, zoals hypotheek, water/gas/licht, en uitgaven waarover je wel controle hebt zoals boodschappen, kleding, uitjes. Gebruik deze gegevens als basis om te bekijken waarop je zou kunnen bezuinigen.

Hoeveel kost je baan?

Bekijk hoeveel je baan 'kost'. Denk aan kosten zoals opvang, vervoer van en naar je werk, werkkleding, lunch, 'take-out' omdat je te moe bent om nog te koken e.d. De zgn. verborgen kosten van een baan. Een vuistregel is dat je ongeveer tweeëneenhalf keer zoveel moet verdienen als de kinderopvang kost wil een baan lonend zijn.

Maak een budget: evenwicht tussen uitgaven en inkomsten

Evalueer je levensstijl

Het belangrijkste van een budget is onderscheid maken tussen wensen en essentiële dingen. Je doel is minder uitgeven dan er binnenkomt.

En bedenk: niet wat je verdient is het belangrijkste, maar wat je uitgeeft! Ga samen met je partner na wat je bereid bent om op te geven om je uitgaven in evenwicht te brengen met je inkomen en welke dingen absoluut niet. Denk bijvoorbeeld aan: nieuwe auto, tweede auto, geregeld op vakantie, vaak uit eten, tijdschriften abonnementen, (merk)kleding, uitjes. Maak eventueel een afspraak met een 'financial planner'. Bedenk ook hoe je zult reageren op een verandering in levensstijl.

Bezuinigen, bezuinigen

Naast bovenstaande bezuinigingen die met levensstijl samenhangen zijn er ook andere manieren om te bezuinigen, zoals door alert te zijn op aanbiedingen. Kijk voor tips om te bezuinigen ook op Geld verdienen door te bezuinigen.
Tel de winst van de bezuinigingen op en bekijk of je er zoveel mee 'verdient' als je baan opbrengt. Vaak is het resultaat verrassend.

Verdien geld vanuit huis

Kom je nog tekort om je (bijgestelde) uitgaven in evenwicht te brengen met je inkomen bedenk dan manieren om geld te verdien vanuit huis. Ga voor jezelf na waar je goed in bent, en wat je leuk vindt. Hou je bijvoorbeeld van kleding maken, start dan een onderneming waar mensen kleding bij je kunnen bestellen of verkoop je kleding via het internet. Wat het ook is: verdien er geld mee! Als je niets kunt bedenken bij jouw hobby zoek dan eens op het internet, en kijk wat anderen met dezelfde hobby doen. Wees creatief: krantenwijken, oppassen van kinderen enz.

Op http://www.moedersthuiswerk.blogspot.com vind je allemaal goede ideeën van moeders die je zijn voorgegaan!

Oefen een maand met je budget

Leef een maand lang alsof je maar 1 inkomen hebt en conform het budget wat je gemaakt hebt. En blijf zoeken naar manieren om te bezuinigen. Gebruik deze maand of maanden het tweede salaris om schulden af te betalen.

Is het geld van jou, mij of van ons?

Wie beheert het geld? Krijgt degene die thuis blijft een toelage? Hoe neem je financiële beslissingen? Dit zijn belangrijke zaken om met je partner door te spreken.

Wij hebben het zo geregeld dat er een gemeenschappelijke huishoudelijke rekening is, een rekening voor mij, en een rekening voor mijn partner. Mijn partner stort op de huishoudelijke rekening maandelijks een bedrag waarmee het huishouden gerund wordt. Tien jaar geleden stortte hij ook een bedrag op mijn rekening, als een soort salaris, maar dat is nu niet langer financieel haalbaar. Ik ben daarom erg blij met de algemene heffingskorting.

Mijn partner en ik vormen samen een team, zijn wederzijds van elkaar afhankelijk.

Thuisblijfmoeder: iets voor jou?

2008-04-21T04:25:00.000-07:00

Hieronder een lijst met punten om te bepalen of het thuisblijfmoederschap iets voor jou is.

1. Wat trekt je aan in het thuisblijfmoederschap?

Wil je thuisblijfmoeder worden omdat je meer tijd met je kinderen door wilt brengen; omdat je het gevoel hebt dat het voor de kinderen het beste is als jij er dagelijks voor ze bent. Omdat je ze zelf op wilt voeden?

Of is het omdat je het op je werk niet naar je zin hebt, je vervelende collega's en baas hebt, en alles beter lijkt dan je baan.
Als dit laatste je motivatie is dan kan het tbm zijn wel eens tegenvallen. Want een thuisblijfmoeder zijn is zeker ook niet altijd makkelijk, en kan frustrerend en soms ook saai zijn. Wanneer je vanuit een innerlijke overtuiging kiest voor thuisblijfmoederschap zul je je beter om kunnen gaan met de 'zware' kanten van dit werk.

2. Zet de voor- en nadelen op een rij

Wat zijn de voordelen en nadelen van een thuisblijfmoeder zijn?

Bijvoorbeeld er zijn voor je kinderen als ze je nodig hebben; zelf je kinderen op kunnen voeden. Rust in huis. Een nadeel kan zijn het gebrek aan waardering.

Wat zijn de voordelen en nadelen van een baan?

Een baan kan zorgen voor een gevoel iets bereikt te hebben.

Een baan geeft een instant identiteit: het gevoel iemand te zijn omdat je kunt zeggen: "Ik ben "....", vul maar een beroep in.

Door het maandelijkse salarisstrookje krijg je een beloning voor je werkzaamheden. In de vorm van functioneringsgesprekken krijg je feedback over hoe je het doet.

Dit zijn allemaal belangrijke dingen voor je gevoel van welbevinden. Kun je deze dingen ook vinden in je thuiscarrière? Kun je jezelf erkenning geven voor werk dat je goed hebt uitgevoerd; kun je zelf contacten zoeken met andere vrouwen, met collega thuisblijfmoeders.

Bedenk dat gevoel van eigenwaarde niet afhankelijk is van een baan. Een baan is niet zaligmakend, ook op andere manieren kun je je als vrouw blijven ontwikkelen.

3.Sterkte - zwakte analyse

Wat zijn je sterke en zwakke punten als thuisblijfmoeder

Een kenmerk van thuisblijfmoeder zijn is dat er geen structuur in je werk zit, tenzij je die zelf aanbrengt. Het is handig als je goed zelfstandig kunt werken en voldoening kunt halen puur uit het feit dat je iets hebt gedaan, want positieve feedback is vaak ver te zoeken en er is eigenlijk geen controle op je werk. Hoogstens struikel je op een gegeven moment over alle rotzooi....

Sta je sterk in je schoenen?

Als thuisblijfmoeder ga je tegen de stroom in: op dit moment is het de norm dat je als vrouw ook een baan hebt. Er zijn vaak weinig rolmodellen voorhanden. Heb er vertrouwen in dat jouw keuze de beste is voor jouw gezin. Het is soms eenzaam aan de top!

Wat wil je bereiken door thuisblijfmoeder te worden?

Wat zijn je doelen? Bijvoorbeeld: een veilig en gelukkig thuis creëren voor de kinderen, waar ze zich in alle rust kunnen ontwikkelen; waar ze hun verhaal kwijt kunnen. Hoe wil je die doelen verwezenlijken?

Wat vind je het beste voor je kinderen?

Wat voor jeugd wil je je kinderen geven? Zal die jeugd het beste bereikt worden wanneer 1 ouder thuis blijft, of wanneer beide ouders buitenshuis blijven werken? Is er een compromis?

Waarop kun je inleveren? Wat is niet-onderhandelbaar? Als er al een kind is, wat vind je dan leuk aan de huidige situatie? Wat zou je willen veranderen?
Hoe was je eigen jeugd, en die van je partner?

Thuisblijfmoederschap

2008-04-05T02:25:00.000-07:00

Thuisblijfmoeder zijn biedt veel mogelijkheden jezelf te ontwikkelen op allerlei vlakken en biedt ook heel veel voldoening en bevrediging in het omgaan met je kinderen.

Het maken van de keuze: een baan of thuisblijfmoeder worden is niet altijd makkelijk. De trend van vandaag is dat je als moeder ook een baan hebt. Maar laat je beslissing niet bepalen door de maatschappij, of de mensen om je heen.

Kies dat, wat voor jouw en jouw gezin het beste werkt. Misschien is dat een baan misschien is dat thuis blijven bij je kinderen. Aan jou de keuze.

Het grootste obstakel bij het nemen van een beslissing om thuisblijfmoeder te worden is angst: angst voor het onbekende. "Vinden mensen me dan niet een 'muts'; kan het financieel wel? Zal ik niet tegen de muren opvliegen als ik thuis blijf?" Deze angsten kun je wegnemen door goed te plannen, zo minimaliseer je het onbekende.

Op deze site vind je allerlei overwegingen en factoren die je mee kunt nemen in je denkproces. Veel succes!

Uiteraard is alles ook toepasbaar als je als man overweegt thuis te blijven bij de kinderen.

Het verhaal van Elsbeth

2007-09-03T02:29:00.000-07:00

Hallo allemaal, ik ben Elsbeth, zevenendertig jaar en thuisblijfmoeder van twee jongens van zes en vier jaar. In november worden ze zeven en vijf.

Ik ben sinds vorig jaar weduwe...

Mijn geschiedenis

Ik heb altijd een zeer gelukkige jeugd gehad. Nooit zorgen, geen ruzies of andere ellende, gewoon een rustige zorgeloze gelukkige jeugd. Mijn moeder is/was ook een huisvrouw/thuisblijfmoeder.

Na mijn opleiding (LEAO) ben ik direct gaan werken bij verschillende bedrijven. Van winkelmedewerkster tot datatypiste tot teamsecretaresse bij een Arbodienst.

Ik leerde mijn man kennen in 1999, ben vrij snel met hem gaan samenwonen en in 2001 met hem getrouwd.

We waren echt supergelukkig toen ik zwanger bleek te zijn. Het was een medisch wonder omdat we geen kinderen konden krijgen... We hebben toen eigenlijk meteen besloten dat ik thuisblijfmoeder zou worden.

We hoefden er allebei geen seconde over na te denken. Mijn omgeving reageerde positief omdat zij, net zoals ik, er niet aan moeten denken een ander mijn/ons kind te laten opvoeden...

Na een aantal weken zwangerschap kwam ik in de WAO terecht en werd mijn man ontslagen omdat hij niet meer nodig was. Hij was woningstoffeerder. Toen begon de ellende pas goed, mijn inkomen daalde ook flink en een WW-uitkering is ook geen vetpot...

Sinds die tijd zitten we ook flink in de schulden.. Maar we bleven optimistisch en gelukkig samen, ook toen ons tweede kindje op komst was.

Toen sloeg in 2007 het noodlot toe, en kwam mijn man geheel onverwachts te overlijden aan een virusje waarvan niemand weet wat het nou precies was. Dus nu ben ik weduwe en begin net weer een beetje de draad van ons leven op te pikken...

Thuisblijfmoeder en weduwe

Het is absoluut niet moelijk om thuisblijfmoeder te zijn als je weduwe bent. Ik ervaar het als een geluk dat ik nu niet hoef te werken. Zo kom ik meer aan het verwerken en het hele rouwproces toe. Het is, nu mijn kinderen weer naar school zijn, even heerlijk rustig. Ik ben net twee weken gestopt met roken (ik rookte 40 sigaretten per dag) en dan is het prettig als je de rust krijgt die je op sommige momenten nog echt even nodig hebt. Ook het verwerken van het verdriet en het tot jezelf komen is heel belangrijk.

Praktische zaken

Weduwenpensioen

Als je partner ineens wegvalt moet je echt direct achter een weduwenpensioen aan, en als je kinderen hebt een wezenpensioen aanvragen. Het is geen groot bedrag maar alle beetjes helpen, toch??
Verder moet je er voor zorgen dat iedereen, dus elk bedrijf van de telefoon tot weet ik veel wat een copie krijgt van akte van overlijden. Iedereen wil zo'n akte hebben, dus maak echt minstens 50 copietjes.

Wettelijke Schuldsanering Natuurlijke Personen

Ik zit inmiddels in de WSNP (wettelijke schuldsanering natuurlijke personen) en ben daar nu met anderhalf jaar vanaf. De WSNP moet je zelf aanvragen. Dit gaat eerst via een "gewone" volks kredietbank, daar wordt eerst gekeken of je het op de gewone manier kunt afbetalen en of de schuldeisers meewerken. Als dat niet het geval is gaat het via een rechtbank en zij bepalen dan of je in aanmerking komt.

Je mag zelf een x bedrag overhouden per maand om van te leven. Ales wat boven dat vastgestelde maandbedrag ligt, moet je afdragen aan de boedelrekening en daarvan worden dan alle schulden betaald aan het eind van de drie (of bij sommige mensen vijf) jaar.

In mijn geval betaal ik zelf alle vaste lasten e.d, en maak wat overblijf aan hen over. Ik hou ongeveer 200 euro per maand over om van te leven, dat is net 50 euro per week.

Het kan ook anders, dan wordt je geholpen met het betalen van rekeningen en krijg je wekelijks x euro in handen om van te leven, maar dat wilde ik bewust niet, omdat ik er dan voor mijn gevoel geen zicht meer op heb.

Van de WSNP hoef ik geen baan te zoeken omdat ik volledig arbeidsongeschikt ben maar als je normaal gezond bent heb je een sollicitatieplicht van tenminste 1x per week. Dus die druk zal voor anderen flink hoog zijn.

De toekomst

Verder zie ik wel wat ik ga doen, ik ben nog helemaal niet met de toekomst bezig. Eerst moeten mijn kinderen en ik het met z'n drietjes nog goed verwerken, dat duurt echt wel even en verder zie ik wel wat de toekomst ons mag brengen. Nu leven we echt nog van dag tot dag....

Ik heb werkelijk, godzijdank, zeer lieve ouders die mij helpen met de wekelijkse boodschappen, zodat ik tenminste wel een beetje 'normaal' kan leven met mijn kinderen.

Of ik in de toekomst een baan ga zoeken? Ik durf het antwoord niet te geven, ik leef nog van dag tot dag, wie weet...

Ik kijk niet meer naar de toekomst, dat heb ik wel afgeleerd.